بیشتر فقهای شیعه ـ وحتی بعضی از فقهای عامه ـ بر این باورند که سخن گفتن در میان فصول اذان، آن را باطل نمی‌کند و گفتن ذکر، از جمله شهادت به ولایت[١٧] (بعد از شهادت به رسالت) به قصد محبوبیت ذاتی (و نه جزء اذان) اشکالی ندارد و فاصله میانِ فصول اذان با دیگر جملات، در زمان پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم رخ داد و آن حضرت، بر این کار نیاشفت و آن را رد نکرد.

در فتوح البلدان می‌خوانیم:

قَیس بن هُبَیره، سرِ اَسوَد را (که ادعای پیامبری می‌کرد) بُرید و سپیده دم بر باروی مدینه بالا رفت و بانگ زد:

الله أکبر، الله أکبر؛ خدا بزرگ‌تر است، خدا بزرگ‌تر است.

أشهد أَن لا إله إلّا الله؛ گواهی می‌دهم که خدایی جز خدای یکتا نیست.

وأشهد أَنَّ محمّداً رسولُ الله؛ شهادت می‌دهم که محمّد رسول خداست.

[١٧]. مثل: (ذکر عليّ عبادة).