در این میان بعضی از آنان می‌پنداشتند که اذان با رؤیای عبدالله کلید خورد، لیکن امام حسن ١ این نگرش نادرست را تصحیح می‌کند و می‌فرماید شأن اذان بزرگ‌تر از این است.

در این سیر تاریخی، به خبر امام حسین ١ می‌رسیم. از آن حضرت درباره حدس و گمان‌های مردم [درباره اذان] سؤال شد، امام ١ فرمود:

الوَحْيُ يَتَنَزَّلُ عَلَى نبيّكم وَتَزْعَمونَ أَنَّهُ أَخَذَ الأذانَ عن عبد اللّـه بن زيد؟! والأذانُ وجهُ دينكم؛ [٨]

وحی بر پیامبرتان نازل می‌شود، آن وقت شما گمان می‌کنید که وی اذان را از عبدالله بن زید فراگرفت؟! اذان، آبروی دین شماست [آن را بازی و مسخره نینگارید].

با واکاوی این روند، درمی‌یابیم که بگو مگوها در چگونگی آغاز تشریع اذان، میان مردم و اهل بیت همچنان ادامه یافت.

مؤید این سخن، کلام ابی العلاء است که می‌گوید:

به محمد بن حنفیه گفتم: ما حدیث می‌کنیم که شروع اذان از رؤیایی بود که مردی از انصار در خوابش دید، او از این سخن به

[٨]. دعائم الإسلام: ج ١ ص ١٤٢.