این دیدگاه، در مکتب اهل بیت ٤ مردود است و بسیار زشت به شمار می‌آید؛ زیرا امامان ٤ تشریع اذان را آسمانی و وحیانی می‌دانند، که در شب معراج، جبرئیل اذان را بانگ زد و پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم با وحی الهی آن را دریافت.

نخستین نشانه‌های اختلاف مسلمانان در این زمینه سخنِ سُفیان بن لَیْل است. وی، می‌گوید: نزد حسن بن علی، از اَذان سخن به میان آمد. یکی از ما گفت: «اَذان در پی رؤیایی مرسوم شد که عبدالله بن زید، دید».

حسن بن علی به او فرمود:

إِنَّ شأنَ الأذانِ أَعْظمُ من ذلك! أَذَّنَ جبرئيلُ في السَّماء، مَثنى مَثنى، وَعلَّمهُ رسولَ اللّـه؛ [٧]

شأن اذان فراتر از این است! جبرئیل در آسمان، دو بار دو بار، اذان گفت و آن را به رسول خدا آموزاند.

این حدیث بیانگر آن است که مسلمانان بعد از صلح امام حسن ١ با معاویه درباره اذان به گفت و شنود پرداختند؛ زیرا راوی می‌گوید: چون ماجرای حسن بن علی با معاویه به آن فرجام ناخوشایند رسید، به مدینه آمدم، آن حضرت میان اصحابش نشسته

[٧]. مستدرک حاکم: ج ٣ ص ١٨٣، حديث ٤٧٩٨.