این مسئله، در کانون توجه فقها نیز قرار گرفت و در بحث‌های فقهی به آن می‌پردازند و در جوازِ آن به عنوان عملی محبوب و خداپسند (و نه جزء اذان) تردیدی ندارند تا آنجا که در زمان‌های اخیر آن را رمز و شعار تشیع می‌انگارند که ترک آن جایز نمی‌باشد.

[٥]. از ابو بصیر از امام صادق ١، یا اسحاق بن عَمَّار از امام صادق ١ یا از ابو حمزه از امام باقر ١ و یا از محمد بن مسلم از امام باقر ١ یا از شعیب از ابو حمزه روایت شده است. که امام ١ فرمود: «خدا زمین را رها نمی‌سازد مگر اینکه در آن عالمی هست که زیادت و نقصان را می‌داند؛ آن گاه که مؤمنان چیزی را (در دین) بیفزایند آنان را بازمی‌گرداند، و هنگامی که امری را ناقص آورند برایشان کامل می‌سازد و می‌گوید: کامل آن را به جا آورید! اگر چنین نبود، اَمر مؤمنان بر آن‌ها مشتبه می‌شد و حق و باطل از هم جدا نمی‌گشت».