شد. كعبه احترامش پيش ما تنها نيست، پيش مسلمين تنها نيست؛ كعبه را همه ملل محترم مى‌شمرند؛ همه مللى كه به دين [اعتقاد] دارند. كعبه، كعبه‌اى است كه از زمان اول خلقت بوده است و همه انبيا در او خدمتگزار بوده‌اند. شكستن كعبه مسئله‌اى نيست كه بشود ازش همين طورى گذشت. اگر ما از مسئله قدس بگذريم، اگر ما از صدام بگذريم، اگر ما از همه كسانى كه به ما بدى كردند بگذريم، نمى‌توانيم [از] مسئله حجاز بگذريم.

مسئله حجاز يك باب ديگرى است، غير [مسائل‌] ديگر.

و لازم است زنده نگه داشتن اين روز؛ روزى كه اين خيانت شد به اسلام. و الآن ماه محرم نزديك مى‌شود. ماه محرم براى ما خيلى عزا هست؛ لكن سيد الشهدا- سلام اللَّه عليه- هم فدا شد؛ براى اينكه در مكه نماند كه نبادا به ساحت قدس مكه جسارت بشود؛ همه فداى مكه هستند. مكه جايى است كه همه انبيا خدمتگزار او بوده‌اند و حالا گرفتار شده مكه به دست يك دسته اشخاص ملحد كه اصلًا نمى‌فهمند بايد چه بكنند؛ و نمى‌فهميدند و نمى‌دانند چه تحميلى برشان شد. و يك ننگى است الآن براى همه مسلمين دنيا كه مكه، محل قدس الهى، محلى كه مقدسترين مقامات الهى است، اين طور شكسته بشود و مسلمانها نشسته باشند تماشا كنند. مسلمانها خودشان تكليف خودشان را مى‌دانند. مسأله را بايد زنده نگه داشت. در ماه محرم، تمام كسانى كه منبر مى‌روند، واعظ هستند، نوحه‌خوان هستند، تمام دسته‌جات بايد در رأس امورشان اين مسأله قرار داده شود. سيد الشهدا براى اين بود شهادتش؛ براى اين بود كه اقامه بشود عدل الهى. اقامه بشود خانه خدا، محفوظ باشد خانه خدا. و در يك زمان ما كه همه نشسته‌ايم و تماشا مى‌كنيم، ما تماشاچى چى هستيم؟ چه بايد بكنيم؟

البته اين معنا را من تذكر بدهم كه معناى اينكه ما بايد با اين مسأله برخورد داشته باشيم اين نيست كه كسانى كه الآن در اينجا از سعودى‌ها هستند يا از ساير، از كويت، از جاهاى ديگر، اينها را ما كارى داشته باشيم؛ اينها در پناه ما هستند، بايد محفوظ باشند. و اين جوانهاى ما البته حسن نيت دارند، لكن من بهشان عرض مى‌كنم كه در بين شما ممكن است اشخاصى باشند كه حسن نيت نداشته باشند، بخواهند مملكت ايران را، بخواهند