هياهو؛ هياهويى است كه مى‌كنند كه ما را با همان هياهو بترسانند. آنها هم خيال مى‌كنند كه ملت ايران از اينكه يك وقت طياره‌هاى آنها بيايند و بمباران كنند جايى را، مى‌ترسند. امتحان خودشان را مردم داده‌اند. ملتى كه دنبال شهادت است، ملتى كه افرادش اين است كه دست و پايشان وقتى قطع مى‌شود، گله مى‌كنند كه خدايا! چطور؟

مگر ما لايق نبوديم كه جان ما را بگيرى؟ يك همچو ملتى را نترسانيد از اينكه ما چه مى‌كنيم. شما هر غلطى مى‌خواهيد، بكنيد و نمى‌توانيد هم بكنيد.

اين ابرقدرتها مى‌خواهند به همه جا مسلط بشوند. و اين بدبختهاى خليج هم مثل كويت گرفتار اين وسوسه شده‌اند. خيال مى‌كنند كه اگر در دامن امريكا بروند خلاص مى‌شوند. اين اشتباه است. امريكا مى‌خواهد همه چيز شما را از بين ببرد و مسلط بر همه حيثيت ملت شما بشود، با همين بازيها. توجه به عواقب امر خودتان بكنيد! شما فردا كه امريكا دست از روى سرتان برداشت، باز ايران همراه هست، آن روزى هم كه دستش روى سر شماست، هست، هيچ ترس از اين كه او چه مى‌كند ندارد. تا حالا هر چه كردند، هر چه خواستند كردند، ملت ما قويتر شد. عمده اين است كه همه ملت همصدا باشند.

مناقشات را دست بردارند، بگذارند براى بعد. وقت زياد است. امروز كه همه چيز همه شما، همه چيزتان- خداى نخواسته- چنانچه غلبه‌اى پيدا بشود، از يك قدرتى به باد مى‌رود، بايد راجع به اين چيزهاى جزئى كه اهميت ندارد، هى ننشينيد و بگوييد، هى بنويسيد؛ او بنويسد، او بگويد. بايد دست برداشت از اين چيزها. با هم باشيد تا اين شيطانها را بيرون كنيد. بعد، وقتى كه بيرون كرديد، بنشينيد خودتان هر كارى مى‌خواهيد بكنيد.

هر چيزى وقتى دارد. امروز وقت مناقشات نيست؛ امروز وقت اين نيست كه يك دسته‌اى يك طرفى را بگيرند، يك دسته يك طرفى را بگيرند، يك دسته‌اى نصيحت كنند ما را كه شما بايد صلح بكنيد. اين مال ضعفاست؛ اين اشخاص ضعيفى كه هميشه در دام امريكا بوده‌اند يا امثال اينها از اين مسائل مى‌گويند، لكن ما تازه خارج شديم از اين دام، دوباره حاضر نيستيم وارد بشويم. ملت ما حاضر نيست به اينكه دوباره در اين دام‌