صبح روز سوم شعبان سال چهارم هجري، شهر مدينه ميزبان كودك نو رسيده اي بود كه در خانه فاطمه سلام الله عليها و علي عليه السلام چشم به جهان گشود و بعدها به "سيد الشهداي اسلام" ملقب شد. اين طفل نو رسيده، دومين فرزند خانواده اي است كه پيامبر اسلام صلي الله عليه وآله پس از نزول آيه تطهير بارها آنها را با عنوان "اهل بيت نبوت" مورد خطاب قرار داده و به آنها سلام گفته بود. مادر او فاطمه سلام الله عليها، دختر پيامبر و يكي از برترين زنان تاريخ است كه به جهت بلندي معرفت و فضايل اخلاقي و پاكي زبانزد خاص و عام بوده و خداوند در بيان شان و جايگاه رفيعش سوره اي را در قرآن آورده است. علي عليه السلام نيز كه دومين فرزند پسر خود را در آغوش مي گرفت، اولين مسلمان، برترين داناي دين و بالاترين سخنور عرب و داراي سوابقي بي نظير در ايثار و دفاع از دين خدا، در سراسر دوران ظهور و گسترش دين اسلام بود. تا آنجا كه پيامبر صلي الله عليه وآله به دستور حضرت حق، بارها او را به عنوان جانشين خود معرفي كرده بود.

نام گذاري

در آن روز فرخنده طفل را به محضر رسول اكرم صلي الله عليه وآله آوردند و علي عليه السلام آن چنان كه وظيفه داشت و نيز به رسم ادب و احترام از ايشان خواست كه همچون فرزند نخست، نامگذاري اين نو رسيده را نيز بر عهده گيرند. پيامبر هم به امر الهي او را "حسين" خواند.

ريحانه پيامبر

حسين عليه السلام دوران كودكي را در دامان پر مهر علي عليه السلام و فاطمه سلام الله عليها و بيش از آن دو در دامان پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله گذراند. علاقه و توجه رسول خدا صلي الله عليه وآله به حسين عليه السلام چنان بود كه همه اصحاب از آن آگاه بودند و بارها و بارها به چشم ديده و به گوش شنيده بودند.

اصحاب، بارها رسول خدا صلي الله عليه وآله را ديده بودند كه با حسن و حسين عليهماالسلام كه كودك بودند، بازي مي كند و آنها را بر دوش خود سوار مي كند. حتي پيامبر لبهاي حسين عليه السلام را مي بوسيد و مي فرمود: حسين از من است و من از اويم، خداوند دوست بدارد كسي را كه او را دوست مي دارد.

در اين ميان بسياري مي دانستند كه محبت پيامبر به اين دو كودك و مخصوصا به حسين عليه السلام، يك محبت عادي نسبي و فاميلي نبود. زيرا از طرفي پيامبر خدا فردي عادي مانند ساير مردم نبوده و بنا بر نص صريح قرآن، هيچ رفتار يا گفتار پيامبر از سر خواسته شخصي و هوي و هوس نيست، و از همين روست كه خداوند مي فرمايد: شايسته است كه رفتار و حركات ايشان سرمشق و الگوي اهل ايمان باشد. از سوي ديگر پيامبر دختران زياد و حتي فرزند پسري نيز داشتند، اما اين گونه ابراز محبت و توصيه هاي موكد فقط در مورد حسن و حسين عليهما السلام ديده مي شد.

در آينه كتاب خدا

حسين عليه السلام هنوز كودك بود كه منظور چندين آيه قرآن قرار گرفت. در روز مباهله پيامبر با مسيحيان نجران، حسين عليه السلام و خانواده اش تنها همراهان رسول خدا بودند و پيامبر اكرم، بنا به دستور الهي در آيه مباهله، حسن و حسين عليهماالسلام را به عنوان فرزندان خاندان وحي با خود براي مباهله همراه كرد.

يكي از پنج تني كه آيه تطهير در مورد آنها نازل شد، حسين عليه السلام بود و او نيز به همراه پدر، مادر و برادر خود زير عباي پيامبر بود كه خداوند اين آيه را درباره آنها نازل كرد: همانا خداوند فقط و فقط مي خواهد پليدي را از شما اهل بيت دور سازد و شما را قطعا پاكيزه سازد، گواهي روشن و سندي گويا بر عصمت اين خانواده و دوري ايشان از هر گناه و خطا.

ايام نوجواني

اما ساليان خوش كودكي حسين عليه السلام بزودي به پايان رسيد. حدوداً هفت ساله بود كه رسول خدا مسلمانان را با انبوهي از سفارشات در مورد اهل بيت خود تنها گذاشت و جهان اسلام را غرق در ماتم كرد.

در اين مدت حسين عليه السلام به عنوان يك مسلمان و ماموم، بر مسير حركت علي عليه السلام راه مي سپرد و در عين نوجواني از هر فرصتي براي دفاع از حق استفاده مي كرد.

حسين ياور پدر

حسين عليه السلام تقريبا ٣٢ سال داشت كه با بيعت مردم، علي عليه السلام حاكم جامعه اسلامي گرديد. بعد از چندي ايشان به همراه فرزندان خود به كوفه هجرت كرد و آنجا را مركز حكومت اسلامي قرار داد. در اين مدت حسين عليه السلام در تمام صحنه هاي نظامي و سياسي، يار و ياور نزديك پدر و امام خود بود و در نهايت احترام فرمانهاي پدر را اطاعت مي كرد. حسين عليه السلام تربيت شده دست بزرگ مدافع اسلام بود و شجاعت و شهامت را به خوبي از پدر آموخته بود و در هر سه جنگي كه در اين دوران پيش آمد حضوري فعال داشت. در جنگ جمل فرماندهي جناح چپ سپاه اميرالمومنين به عهده ايشان بود. در جنگ صفين اولين فتح سپاه علي عليه السلام به دست او رقم خورد و شريعه فرات بدست او و يارانش آزاد شد. در جريان حكميت نيز ايشان يكي از شاهدان ماجرا از سوي پدر بود.

شيعه برادر

پس از شهادت امير المومنين عليه السلام، امام حسن عليه السلام، به دستور الهي و سفارش پيامبر به مقام امامت رسيد و هدايت جامعه مسلمين و ادامه راه تبيين و نشر دين خدا را به عهده گرفت.

در دوران امامت برادر، حسين عليه السلام نيز همانند ساير شيعيان، مطيع و سر سپرده كامل برادر خود به عنوان امام شيعيان بود و در اطاعت اوامر او ذره اي سستي نمي كرد. چنان كه ادب و اطاعت او از برادر مثال زدني شد. امام باقر عليه السلام در اين زمينه مي فرمايد: امام حسين عليه السلام به خاطر احترام و بزرگداشت مقام برادرش، امام حسن عليه السلام، هرگز جلوتر از او راه نرفت و در سخن گفتن از او پيشي نگرفت.

حسين عليه السلام در تمامي مواضع سياسي و مهمترين آنها در قضيه صلح امام حسن عليه السلام با معاويه، پشتيبان و مطيع امر امام خويش بود. در اين واقعه حسين ابن علي به عنوان يكي از شخصيتهاي جهان اسلام علي رغم اينكه تمامي مسلمانان امام حسن را تنها گذاشتند، كاملا مدافع اين صلح بود و سرسختانه از موضع و تصميمات برادر حمايت مي كرد و او نيز حفظ اسلام را در مصالحه مي ديد.

پس از جريان صلح، حسين عليه السلام به همراه برادر از شهر كوفه به مدينه زادگاه خود بازگشتند و در كنار مرقد رسول خدا به وظيفه تربيت و ارشاد مردم و تبيين و تفسير احكام الهي پرداختند. اما دير زماني نگذشت كه امام حسن عليه السلام با حيله معاويه مسموم شد و به شهادت رسيد و حسين عليه السلام جانشين برادر و امام مسلمين گرديد.

برگرفته از سايت رشد شيعي