در بخش اول اين گزارش وضعيت شيعيان پاراچنار از سال هاي ١٩٦٠ تا سال ٢٠٠٠ و در دولت هاي ضياء الحق، بي نظير بوتو و نوازشريف و اوايل دوره پرويز مشرف مورد بررسي قرار گرفت و با برخي از رنج ها و مشكلات آنها آشنا شديم.

در بخش دوم و پاياني اين گزارش سعي داريم تا درگيري ها و حملات انتحاري خونين عليه آنها را در سال هاي ٢٠٠٧ تاكنون مورد بررسي قرار داده و دست هاي پشت پرده آمريكا و برخي حاميان منطقه اي وهابي ها و طالبان پاكستان در طراحي و اجراي استراتژي كوچاندن شيعيان از منطقه استراتژيك پاراچنار به ايالت پنجاب و ديگر شهرهاي ايالت سرحد را بيان كنيم.

آنچه در پي مي آيد، بخش دوم و پاياني گزارش مظلوميت شيعيان پاراچنار از ضياء الحق تا زرداري است كه به بررسي حملات انتحاري عليه شيعيان، حمله خونين سال ٢٠٠٧ به شيعيان، نگاه مبهم و دوگانه دولت پاكستان به اين حوادث، محاصره شهر پاراچنار و آخرين وضعيت اين منطقه پرداخته است.

آغاز حمله انتحاري به شيعيان در دوره مشرف

درگيري ها در پاراچنار در دوره "پرويز مشرف " رئيس جمهور سابق پاكستان شدت بيشتري به خود گرفت و تمامي مناطق قبايلي شمال غرب اين كشور بي ثبات و ناامن شد، در واقع با روي كار آمدن مشرف درگيري عليه شيعيان شدت بيشتري به خود گرفت.

قبل از مشرف اگر قرار بود كه به شيعيان حمله كنند، حداقل يك يا دو نفر را مي كشتند و يا حداكثر يك بمبي در مسجد منفجر مي كردند اما در دوره پرويز مشرف عمليات انتحاري عليه شيعيان در مناطق قبايلي پاراچنار شروع شد و بعد جديدتري به خود گرفت و درگيري عليه شيعيان به شهرهاي كويته، كراچي، هنگو، پيشاور، ديره اسماعيل خان نيز كشيده شد.

در آن دوره حكومت ايالتي سرحد در دست جمعيت علماي اسلام و شخص "فضل الرحمن " بود، فضل الرحمن پرورش دهنده طالبان پاكستان بود و در دوره مشرف به مدت چهار سال حكومت ايالت سرحد را در دست داشت و طالبان را در اين ايالت و بلوچستان ساماندهي كرد و امكانات گسترده اي را در اختيار آنها قرار داد.

دولت پاكستان، آمريكا و عربستان از اين فرد وهابي حمايت مي كردند و بدين ترتيب طالبان با حمايت مشرف و عامل وي در ايالت سرحد كه فضل الرحمن نام داشت، در اين منطقه رشد كرد.

در سال ٢٠٠٧ فرماندار مناطق قبايلي پاراچنار قبل از استعفا ظي سخناني در جمع مردم اعلام كرد كه "نقشه پاراچنار در سال ٢٠٠٧ تغيير خواهد كرد. " يعني از قبل برنامه ريزي كرده بودند كه سال ٢٠٠٧ پاراچنار بدست آنها خواهد افتاد و شيعيان نيز در ديگر مناطق كوچانده خواهند شد، حتي دو سال قبل از درگيري شديد در اين شهر، سفير آمريكا وارد پاراچنار شد و به منطقه "تري منگل " در نزديكي هاي مرز افغانستان رفت و پس از آن درگيري ها شديدتر شد.

در واقع دولت آمريكا و دولت مشرف در برنامه هاي مختلف با فضل الرحمن رهبر طالبان در پاكستان هماهنگ بودند، به عبارت ديگر هر چند به ظاهر خود را مخالف طالبان جلوه مي دهند اما با آزاد گذاشتن و تشويق آنها براي حمله به شيعيان در مناطق قبايلي ايالت سرحد و پاراچنار به نوعي با آنها هماهنگ هستند.

شعار عليه مقدسات شيعه در روز ميلاد پيامبر اكرم(ص) و سكوت دولت

در سال ٢٠٠٧ يك ماه پس از اظهارات فرماندار پاراچنار مبني بر تغيير نقشه پاراچنار، اين منطقه دچار سيل شد و "علي محمد جان اورگزئي "حكمران ايالات در بين مردم حاضر شد و وقتي از وي تقاضاي كمك كردند، در جواب مردم گفت كه سيلي بدتر از اين در انتظار پاراچنار است.

پس از آن مناطق مختلف پاراچنار نا امن شد و از آوريل سال ٢٠٠٧ (ارديبهشت ماه ٨٦) اين درگيري ها آغاز شد. تندروها و وهابي ها در اين منطقه با شيطنت دولت راهپيماهايي را آغاز كردند كه با ميلاد حضرت محمد پيامبر اكرم (ص) مخالف بودند. اين افراد ديوبنديه بودند و خود را از سني هاي حنفيه معرفي مي كردند.

البته در اوايل سال ٢٠٠٧ پاراچنار منطقه عبور طالبان از پاكستان به افغانستان هم به شمار مي رفت و آنها از منطقه "چپري " تا منطقه "كُرُم " طول مناطق پاراچنار را طي مي كردند و وارد افغانستان مي شدند، سران قبايل پاراچنار در جلسه اي با حضور نماينده ناتو، افغانستان و پاكستان اعلام كرده بودند كه به هيچ وجه اجازه عبور كاروان هاي طالبان به سمت افغانستان را نخواهند داد و دولت ايالت سرحد نيز در قبال عبور طالبان از اين منطقه هيچ مسئوليتي را قبول نمي كرد و از شيعيان حمايت نمي كرد و دولت مشرف اعلام مي كرد كه ما هيچ كاري نمي توانيم بكنيم و با سكوت خود به گسترش نا امني در اين مناطق كمك كرد.

اين امر اساس درگيري هاي سال ٢٠٠٧ پاراچنار شد كه وهابيون و طالبان در تظاهراتي عليه مقدسات شيعه شعار دادند. « مرده باد شجاعت حسين، زنده باد يزيديت، شجاعت حسين مرده باد يزيديت زنده باد » از جمله شعارهاي آنها بود.

شيعيان در واكنش به اين اقدام با مراجعه به نماينده سياسي دولت خواستار توقف اين اقدام و دستگيري عاملين اين ماجرا شدند اما آنها دستگير نشدند و حتي انجمن حسيني پاراچنار با اعتراض از دولت خواست تا ١٧ ربيع الاول موضع خود را اعلام كند و به شيعيان جواب دهند كه واكنش دولت مشرف در اين خصوص منفي بود و هيچ برخوردي با مسببين صورت نگرفت.

در روز ١٧ ربيع الاول آوريل ٢٠٠٧ همه شيعيان و اهل تسنن از مناطق مختلف در حسينيه مركزي شهر پاراچنار جمع شده بودند، اهل تسنن يك مفتي از كراچي براي سخنراني در اين مراسم باشكوه دعوت كرده بودند و ماجرا از آنجا آغاز شد كه اين مفتي در سخنان خود اعلام كرد كه «يزيديت زنده باد حسينيت مرده باد» و پس از اين شعار عده اي از جوانان غيور كه تحمل اين سخنان برايشان سخت بود، حسينه را ترك كردند و به بيرون رفتند.

اين افراد به محض اينكه به صحن بيروني حسينيه رسيدند، همگي بدست وهابي هايي كه از قبل خود را آماده كرده بودند گلوله باران شدند، و پس از آن درگيري ها آغاز شد. شخصي بنام "عيد نظر " كه رهبري اين جريان افراطي را بر عهده داشت، در اين درگيري ها زخمي شد اما با بالگرد ارتش به كراچي منقل شد اين درحالي بود كه دولت مشرف اعلام مي كرد ما عاملين اصلي اين جريان را دستگير كرده ايم.

شيعيان در اين ماجرا نيز با هوشياري عمل مي كردند چون به توطئه آنها آگاه بودند، قبل از اين درگيري حدود يكسال و نيم پاراچنار در محاصره بود. در اين درگيري ها ٦٣ تن از شيعيان شهيد شدند و پس از آن نيز راههاي منتهي به شهر مسدود بود و درگيري هاي پراكنده وجود داشت.

درگيري هاي ١٥ و ١٦ نوامبر ٢٠٠٧ و شهادت ٨٧ شيعه
ذبح دو تن از شيعيان برجسته با نام جهاد

درگيري شديد بعدي منطقه پاراچنار در ١٦ نوامبر ٢٠٠٧ از طرف وهابيون شروع شد و در اين مدت ٤ اتفاق مهم در اين منطقه رخ داد.

١- وهابيون در منطقه هنگو سه نفر از افراد پليس كه شيعه بودند را زير ماشين گرفتند و كشتند.
٢- يكي از شيعيان برجسته پاراچنار بنام "لايق حسين " را در وزيرستان به طور فجيعي سر بريدند و فيلمي تهيه كردند كه ما بنام جنگ عليه شيعه اين كار مي كرديم.
٣- در اقدام بعدي "سيد امجد " را در منطقه دو آبه سربريدند و شهيد كردند.
٤ - اتفاق چهارم در ماه آگوست بود كه در يك عمليات انتحاري در پاراچنار ١٢ تن از شيعيان به شهادت رسيدند.

به دنبال اين مسائل در ١٥ نوامبر يك درگيري بين نيروهاي طالبان و وهابي ها در پاراچنار اتفاق افتاد كه چند نفر از آنها زخمي شدند و اين مسئله را به شيعيان نسبت دادند. روز بعد در ١٦ نوامبر مجدداً جنگ و درگيري با شيعيان شدت يافت و به كل منطقه قبايلي پاراچنار سرايت كرد و در اين درگيري ها هم ٧٥ تن از شيعيان شهيد و بيش از صدها نفر نيز زخمي شدند.

حمله انتحاري فوريه ٢٠٠٧ و شهادت ٦٠ شيعه
شدت يافتن محاصره پاراچنار
سوزاندن زنده زنده شش نفر از شيعيان

حمله انتحاري بعدي به شيعيان در فوريه ٢٠٠٧ صورت گرفت كه در آن حادثه تروريستي، ٦٠ نفر از شيعيان به شهادت رسيدند و اين ماجرا بلافاصله حوادث ديگري را در اين منطقه رقم زد.

بعد از اين حملات انتحاري پاراچنار محاصره شد و طالبان از ارسال آذوقه و مواد غذايي، مواد بهداشتي و درماني و سوخت خودداري مي كردند. در حادثه اي يك "تريلي نفتي " از پيشاور به سمت پاراچنار در حركت بود كه در محله "چپري " در ورودي منطقه كُرُم مورد حمله قرار گرفت، شبه نظاميان طالبان به آنها حمله كردند و ٦ نفر از جمله يك راننده و ديگر محافظين همراه آنها كشته شدند، عده اي دست و پايشان قطع شده و عده اي هم در آتش سوختند.

به دنبال اين حادثه، در فرصتي ديگر نيروهاي طالبان ١٣ كاروان كه در حال حمل مواد غذايي به پاراچنار بود و حتي با بالگردهاي ارتش هم محافظت مي شد را محاصره و همه آنها را قتل عام كردند، نكته جالب اينكه حتي يك گلوله هم از طرف محافظين دولتي اين كاروانها و بالگردهاي ارتش شليك نشد و بر شيعيان ثابت شد كه دولت در اين درگيريها با برنامه از قبل تعيين شده همدست طالبان و وهابي ها است.

وضعيت چنان بود كه زندگي عادي مردم با مشكلاتي مواجه شده بود، پاراچنار در محاصره كامل قرار داشت و مواد غذايي كه گهگاهي از افغانستان وارد پاراچنار مي شد با قيمت هاي بسيارگران در اختيار شيعيان قرار مي گرفت مثلا يك كيسه آرد كه ٢٠٠٠ روپيه قيمت داشت، با مبلغ ٨٠٠٠ هزار روپيه در اختيار شيعيان قرار مي گرفت، روغن، برنج و مواد دارويي اصلاً يافت نمي شد و عده اي از مردم از نبود مواد دارويي جان خود را از دست دادند، عده بسيار زيادي از كارگران كاملاً بيكار شدند و وضعيت بسيار وخيمي بر اين منطقه حاكم بود.

محاصره و درگيري از آوريل ٢٠٠٧ (ارديبهشت ٨٦) شروع شد و تا ماه دسامبر ٢٠٠٨ (آذر ماه ٨٧) ادامه داشت و هنوز هم محاصره به نوعي ادامه دارد و هيچ امنيتي در مسيرهاي ورود و خروج به اين منطقه نيست، از آن زمان تاكنون شيعيان زيادي گروگان گرفته شده اند، فشارهاي زيادي عليه مردم وارد مي شود، باج گيري از آنها هنوز ادامه دارد، نيروهاي طالبان در اين منطقه خود مختاري مي كنند و دولت پاكستان هم اقدامي جدي در اين زمينه انجام نمي دهد.

* بطور خلاصه حوادث منطقه پاراچنار از سال ٢٠٠٧ تاكنون بدين شرح است.

١ - نوامبر ٢٠٠٧ طي يك درگيري ٧٥ نفر از شيعيان شهيد و بيش از صدها نفر زخمي شدند.
٢- فوريه ٢٠٠٧ توقف ماشين هاي سوخت رساني به پاراچنار در محله "چَپَري " در ورودي منطقه كُرُم ايجنسي و دستگيري ٩ نفر و شهادت شش تن كه پس از چند ماه استخوان هاي آن تحويل شيعيان شد، سه نفر نيز زنده تحويل دادند كه حال آنها بسيار وخيم است.
٣ - عمليات انتحاري در شهر پاراچنار كه ٦٠ شهيد و بيش از صدها زخمي برجاي گذاشت.
٤ - توقف ١٣ كاميون حامل مواد غذايي و آذوقه كه طي اين حادثه شش نفر زنده زنده سوزانده شدند و هشت نفر ديگر هم دست و پايشان بوسيله اره برقي قطع شد و به شهادت رسيدند.
٥ - تحويل جسد ١٢ تن از شيعيان درگوني
٦ - درگيري هفت ماهه در منطقه "پيوار " كه صدها شهيد برجاي گذاشت و "سيد علي حسيني " فرزند شهيد "عارف حسيني " رهبر شيعيان پاكستان نيز يك پاي خود را از دست داد.

اين درگيري ها هنوز هم بصورت پنهان و محدود ادامه دارد و طالبان هنوز در بسياري از مناطق پاراچنار شيعيان را دستگير مي كنند و آنها را به گروگان مي گيرند، باج خواهي مي كنند و فشارهاي زيادي را به شيعيان وارد مي كنند.

٦٠٩ شهيد و بيش از ٣٠٠٠ زخمي از آوريل ٢٠٠٧ تاكنون

به هر حال از آوريل ٢٠٠٧ تاكنون بيش از ٦٠٩ نفر در پاراچنار به مدت اين دو سال شهيد شده اند و پيش از سه هزار نفر زخمي شده اند و چندين نفر هم اسير شده اند.
در درگيري آخر در ماه رمضان گذشته در منطقه "باغ رفعي " تعداد زيادي از تروريست ها فرار كردند و ٣٢ پايگاه نظامي آنها هم به تصرف شيعيان درآمد و شخصي بنام "ابواليس اليبي " مرد شماره چهار القاعده در اين منطقه كشته شد و دولت پاكستان وي را با بالگرد ارتش به وزيرستان منتقل كرد و آن منطقه را نيز بمباران كرد.

مي توانيم بگوييم درگيري در پاراچنار جنگ صهيونيست و مزدورانش عليه شيعيان است و در اين راستا از هر دولتي كه در پاكستان هم در رأس قرار بگيرد، استفاده مي كنند.

فقر و بيكاري و فروش منزل شخصي عامل كوچ شيعيان از پاراچنار
گروگان گيري شيعيان و باج خواهي از آنها

در اين مدت در پاراچنار مردمي كه اهل جنگ بودند، به مقابله پرداختند، آنهايي كه فقير و مستضعف هستند، بيكار مانده اند و بسياري از آنها به شهرهاي پيشاور، لاهور، كويته و پنجاب مهاجرت كرده اند تا بتوانند حداقل روزگار عادي خود را بگذرانند.

از ديگر دلايل مهاجرت مردم در اين منطقه، فروش ملك و منزل شخصي براي پرداخت غرامت به تروريست ها است، وهابيون و طالبان زماني كه شيعيان را به گروگان مي گيرند درخواست پول مي كنند و مردم فقير نيز ناچارند با فروش زمين و خانه و ديگر دارايي هاي خود عزيزانشان را آزاد كنند، پس از اين اقدام هم هيچ راهي براي زندگي در اين شهر ندارند و مجبور به مهاجرت مي شوند.

اين امور براي وادار كردن شيعيان به مهاجرت از اين منطقه است. محاصره پاراچنار هنوز هم ادامه دارد و مسدود كردن بسياري از راه ها ناامن كردن آنجا به نوعي محاصره اين منطقه را تداوم بخشيده است.

از طرف ديگر ارتش پاكستان هم كه آمريكا به نوعي در آن نفوذ دارد، به نوعي از اين تروريست ها حمايت كرده و مي كند.

دولت هاي پاكستان هم همگي با اين عوامل همراه و همدست بوده اند، در دوره ضياءالحق ارتش پاكستان جلسه اي به رياست سرتيپ "امتياز سندي " برگزار شد كه در آنجا مطرح شد كه دو گروه "شيعه " و "سندي " دشمن پاكستان هستند و ما بايد با آنها مبارزه كنيم، دولت اعلام كرد كه شيعيان و مردم استقلال طلب ايالت سند دشمن امنيت پاكستان هستند و بايد آنها را از بين ببريم و اين درگيري هاي امروز هم در ادامه همان سياست هاست.

در پايان مي توان گفت كه وحدت اسلامي يكي از شعارهاي اصلي انقلاب اسلامي بوده و استراتژي اين نظام اسلامي و شيعيان جهان تعيين گرديد و از آن زمان به بعد در شبه قاره به ويژه پاكستان هم اين موضوع از سوي شيعيان پيگيري شد و هنگامي كه استكبار احساس كرد اين حركت منافعش را تهديد مي كند، ايجاد موانع را آغاز كرد و گروه هاي تروريستي يكي پس از ديگري تاسيس شدند و سياست ايجاد تنش و فتنه انگيزي ميان شيعه و سني را دنبال كردند و با نام اسلام و حتي جهاد عليه شيعيان وارد عمل شدند و خود را اهل تسنن معرفي مي كنند.

اما با اين حال شيعيان پاكستان با هوشياري كامل و آگاهي از توطئه دشمنانشان در بسياري از مناطق نه تنها با اهل تسنن درگيري نمي شوند بلكه در شادي ها و غم ها در كنار يكديگرند و با حفظ وحدت اسلامي ميان خود توطئه دشمنان را به خوبي خنثي كرده اند.

و اما كلام آخر

به طور كلي اهداف طالبان، وهابي ها و حاميان آنها آمريكا، برخي دولت هاي ضد شيعه منطقه از فشار بر شيعيان و كشتار آنها در منطقه استراتژيك پاراچنار به شرح ذيل است:

١- تخليه شيعيان از منطقه پاراچنار و كوچاندن آنها به ديگر مناطق ايالت سرحد؛ در واقع هدف اصلي پنهاني اين موضوع تشكيل كشور پشتوستان و تجزيه كشورهاي افغانستان، ايران و پاكستان است كه گام اول اين طرح تخليه شيعيان از منطقه پاراچنار است.

٢- ايجاد پايگاه آمريكا در منطقه استراتژيك همجوار پاراچنار؛ براي اين امر هم مجاورت شيعيان براي آنها مفيد نيست و به اعتقاد آنها شيعيان نوعي تهديد بالقوه محسوب مي شوند و بايد كوچ كنند.

٣- تسويه حساب آمريكا باالقاعده به قيمت جان و مال و امنيت شيعيان؛ آنها معتقدند كه طالبان بايد به شيعيان حمله كنند و در واكنش به آنها شيعيان هم به مقابله با آنها بپردازند و خود آمريكا نيز از اين مساله سود كند، چرا كه در ظاهر اين دولت براي نابودي طالبان در افغانستان حضور دارد.

٤- در واقع القاعده و طالبان مثل دو لبه قيچي قصد دارند شيعيان را قيچي كنند؛ از يك طرف طالبان و القاعده در رفتارهاي خود نشان داده اند هر زماني كه بخواهند مي توانند با آمريكا كنار بيايند و از طرف ديگر آمريكا هم در طول ٨ سال مبارزه با آنها، نه تنها القاعده و طالبان را ريشه كن نكرده بلكه به گسترش و رشد آنها نيز كمك كرده است، حتي در طول حضور خود در عراق و افغانستان هيچ ضربه محكمي بر پيكر آنها نزده و به عنوان يك مترسك از آنها استفاده مي كنند، حتي اخيراً هم در افغانستان بحث مذاكره با طالبان را به رسميت شناخته اند.

آمريكا با اين كار محاصره ايران را تقويت مي كند و ارتباط ايران را با همسايگان خود را قطع و گام هاي موثري براي تحكيم قدرت خود در منطقه بردارد.

با عبارت ديگر آمريكا با حضور در افغانستان و پاكستان نفوذ خود را در اطراف چين هم مستحكم تر كرده ضمن اينكه از تمامي مخالفين جمهوري اسلامي ايران در اين كشورها حمايت مي كند و نيروهاي شورشي و گروه هاي تروريستي مانند « جندالله، سپاه صحابه و طالبان » را نيز تقويت مي كند و يك گام به سناريوي "حضور در ميان رقابت هاي برتر منطقه " نزديك تر شده است.

٥- ذخاير عظيم هسته اي و انبارهاي اتمي پاكستان در ايالت سرحد بنا شده است و مواد خام اورانيوم غني شده در اين منطقه به وفور يافت مي شود بنابراين آمريكا با حضور در اين منطقه در واقع سناريوي "كنترل پاكستان اتمي " را عملي خواهد كرد كه هم براي ايران و هم براي چين كه نزديك اين منطقه است، تهديد محسوب مي شود.

٦- آمريكا با حضور در افغانستان و تحريك طالبان براي كوچاندن شيعيان از مناطق قبايلي پاراچنار و ايالت سرحد در واقع چاقويي بر پشت مردم منطقه كاشته است. اگر آمريكا در افغانستان و ايالت سرحد در شمال غرب پاكستان مسلط شود، مي تواند شكافي را در بين پنج كشور هسته اي ايجاد كند.

در واقع ميان روسيه، چين، پاكستان ، هند و ايران پايگاهي ايجاد كرده كه به راحتي مي تواند براي اين پنج قدرت تهديدي بالقوه باشد.

منبع: فارس