آنگاه پاداش پيامبر - كه درود تو بر أو وخاندانش باد - را مودت به آنان مقرر ساخته ، ودر كتابت فرمودى : " بگو أي پيامبر كه بر رسالت خود پاداشى جز مودت در حق نزديكانم از شما نمى خواهم " ، وفرمودى :" آنچه بعنوان مزد رسالت از شما خواستم بسود خود شماست " ، وفرمودى : " من از شما مزدى نمى خواهم مگر اينكه كسى بخواهد بسوى پروردگارش راهى در پيش گيرد " ، پس آنان [ خاندان پيامبر ] راه بسوى تو ووسيله رسيدن به خشنودى تو بودند .

چون [ روزگار رسالت پيامبر و ] دوران عمرش سپرى گشت ولى خودش على بن ابى طالب - كه درود تو بر ايشان وخاندانشان باد - را براى هدايتگرى قرارداد ، چرا كه أو هشدار دهنده بود وبراى هرقوم هدايتگرى مى باشد ، پس در حاليكه انبوه جمعيت در پيشاپيش أو بودند چنين گفت : هر كسى را من مولى هستم على مولاى اوست ، بارالها دوست بدار هركه از أو پيروى كند ، ودشمن دار هركه را با أو به ستيز برخيزد ، وپيروزمند گردان هر كه ياريش كند ، وخوارنما هر كه خوارش نمايد .

وفرمود : هر كسى كه من پيامبر أو هستم على امير أو مى باشد ، و فرمود : من وعلى از يك درخت هستيم وسائر مردم از درختهاى گوناگون .

واو را نسبت به خود همانند منزلت هارون به موسى قرارداده و فرمود : تو نسبت بمن در منزلت ورتبه هارون نسبت به موسى هستى مگر اينكه پيامبرى پس از من نيست ، ودخترش بزرگ زنان جهانيان را به أو تزويج كرد ، وآنچه از مسجدش برايش حلال بود را براى أو حلال كرد ، و تمام دربها [ كه بمسجد بازمى شد ] را جز درب [ منزل ] أو را بست ، آنگاه علم وحكمتش را در أو بوديعت سپرد وفرمود : من شهر علم هستم وعلى درب آنست ، هر كه حكمت مى خواهد بايد كه از آن درب داخل شود ، و باو فرمود :