( ١٧ ) - دعاى آن حضرت در كارهاى مهم ، معروف به دعاى عبرات پروردگارا ! از تو مى خواهم أي رحم كننده بر اشكها ، واى برطرف كننده غمها ، واى تسلى بخش دردها ، توئى كه ابرهاى تيره محنتها ودردها كه سنگينى نموده را زدوده ، وابرهاى فتنه وآشوب كه فراگير شده رازائل مى سازى ، وگياهان آنرا نابود ، وساختمانهايش را منهدم ، واستخوانها را پوسيده مى كنى ، ستم كشيده را مسلط ، وطلب شده را طلب كننده ، ومظلوم را زورمند ، وكسى كه در معرض تعرض مى باشد را قادر مى گردانى .

بار الها ! چه بسيار بنده أي كه تو را نداكرده : پروردگارا مورد ستم واقع شده ام مرا يارى كن ، پس تو براى يارى أو بارانى سيل آسا از آسمان برايش فرو فرستادى ، وچشمه هايى را گشوده وآب به اندازه مشخصى بالا آمد ، و از نگاهبانيت أو را بر روى كشتى حمل نمودى .

أي آنكه هر گاه بنده در تاريكى شب متحيرانه تو را بخواند ، و دوست مهربانى براى يارى وپناه نداشته باشد ، از يارى تو پناه ودادرسى مى يابد ، ودوستى كه أو را بسوى خود خوانده ، واز سختى رهائيش داده ، و راههاى گشايش را برايش مى نماياند .