هر چند آن بزرگوار در ميان خلق ظاهر نمى شدند اما افراد مورد اعتمادي مرتب خدمت ايشان رسيده ومشكلات شيعيان را عرض نموده و راهنمائيها وفرامين آن پرتو فروزنده الهى را به مردم ابلاغ مى كردند ، اين اشخاص كه از نظر ايمان وپرهيزكارى واعتماد ووثوق ، سرآمد مسلمانان آن دوره بودند ، واسطه بين مردم وآن حضرت بشمار مى رفتند وراهنماييها وارشادات ايشان را به مردم مى رساندند .

از ميان نواب آن حضرت چهار نفر مشهورتر وخاصتر مى باشند ، كه واسطه بين ايشان وعموم مردم بوده وبه نواب اربعه معروفند وعبارتند از : عثمان بن سعيد عمرى ، محمد بن عثمان بن سعيد عمرى ، حسين بن روح نوبختى ، على بن محمد سيمرى .

غيبت كبراى آن حضرت : نواب اربعه ساليانى واسطه فيض بين امام ومردم بودند ، تا آنكه در سال ٣٢٩ هجري اين طومار بسته شد وبراساس مشيت الهى غيبت كبراىآن حضرت آغاز گرديد ، همان غيبتى كه از مدتها پيش پيامبر وامامان شيعه بدان خبر داده بوده ، ومسلمانان در آن دوره آزمايش مى شوند ، تا هنگاميكه حضرتش بفرمان پروردگار توانا ظهور كرده ولباس تحقق بر آرمانهاى الهى بپوشاند .

از سال ٣٢٩ هجري كه غيبت كبرى آغاز مى گردد باب نيابت خاصه آن حضرت مسدود مى شود ، ودر دوران غيبت هر كسى ادعاى بابيت و نيابت كند بنا به تصريح خود ايشان دروغگوست .