مولايم ! اگر در تقوى وخويشتن دارى خود را برنج نمى اندازم ، ودر عبادت وبندگى به مقام وخشنودى تو نرسيده ام ، ودر زمره گروهى قرار نگرفته ام كه دنيارا رها ساخته اند .

شكمهايشان از گرسنگى به كمر چسبيده ، ولبها ازتشنگى خشك ، و ديدگان از اشك كور گرديده است ، بلكه با اعمالي اندك وگناهان و خطاهاى بسيار وجانى كه براحتى خود كرده وبه كارهاى زشت عادت نموده نزد تو آمده ام .

پروردگارا ! آيا براى رسيدن بتو وچنگ زدن بريسمانت كفايت نمى كند كه دوستدار اولياء تو ومحب آنان بوده ، وهمانند ايشان خود را براى تحمل بلاها آماده ساخته ، ورنج وناراحتى مرا فراگرفته است .

آيا كفايت نمى كند كه در ميان ايشان مظلوم بوده وخشم خود را فرو مى نشانم ودر غمها وغصه ها غوطه ور مى باشم .

خدايا ! آيا اين اعمال احترامي برايم نزد تو نمى آورد كه زائل نشود ،وذمه أي كه مرا از بلاها در امان دارد ، پس پروردگارا چرا مرا كه در گناهان غرق شده ام را بازنمى دارى ، ومراكه به آتش دشمنت سوخته ام را رها مى سازى .