تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤١٧ - شرحها

شرحها

در این آیات مقداری از الطاف خدا نسبت به داود و سلیمان علیه السّلام نقل شده است و آن اینکه کوه‌ها و پرندگان در ذکر خدا با داود همصدا بودند، خدا آهن را بر داود نرم کرد و او را از زره بافتن آموخت باد را در اختیار سلیمان قرار داد که در بامداد و بعد از ظهر بقدر یک ماه راه می‌رفت و جریان داشت.
و نیز خدا به او استخراج مس را آموخت و جن را مسخّر کرد که زیر نظر او کار کنند، آخر الامر، موریانه عصای سلیمان را خورد، مرگ او را اعلام کرد.
المیزان در تناسب این قصه و قصه قوم سبأ با آیات قبلی که در رابطه با معاد بود فرموده است: وجه اتصال این قصه‌ها با قیامت آنست که خدا کار بندگان را تدبیر می‌کند، بندگان غرق در نعمتهای الهی هستند، بر نعمت داده شده است که شکر نعمت گوید و بر نعمت دهنده است که میان شاکر و کافر فرق گذارد و چون این فرق در دنیا نیست پس معاد لازم است تا میان شاکر و کفران کننده فرق گذاشته شود (و اللَّه العالم).
١٠- وَ لَقَدْ آتَیْنا داوُدَ مِنَّا فَضْلًا یا جِبالُ أَوِّبِی مَعَهُ وَ الطَّیْرَ وَ أَلَنَّا لَهُ الْحَدِیدَ فضل احسانی است که از روی عدم استحقاق باشد، یا جِبالُ ... سه مورد از فضل خداوند است نسبت به داود علیه السّلام، این مطلب در ذیل آیه وَ سَخَّرْنا مَعَ داوُدَ الْجِبالَ یُسَبِّحْنَ ... انبیاء/ ٧٩ گذشت و در آیه إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ یُسَبِّحْنَ بِالْعَشِیِّ وَ الْإِشْراقِ وَ الطَّیْرَ مَحْشُورَةً کُلٌّ لَهُ أَوَّابٌ ص/ ١٩ خواهد آمد.
آیات در همصدا بودن کوه‌ها و پرندگان با داود صریح است، «اوبی- اواب»