تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٢٣ - شرحها

شرحها

آیات شریفه بخش دوم از آیات توحید است که پس از نقل آنها مانند آیات گذشته، عمل مشرکان محکوم شده است در این آیات مسئله بارانها و روئیدن نباتات مطرح است که یکی از نظامات عجیب جهان است و اگر این واقعیت تحقق نمی‌یافت، حیات به وجود نمی‌آمد و یا ادامه پیدا نمی‌کرد تابیدن آفتاب بر سطح دریاها، تبخیر آبها، تشکیل ابرها، تولید نسیم و بادها و حرکت ابرها به خشکیها، تشکیل بارانها و آن گاه زنده شدن زمین مرده و روئیدن نباتات که پشتوانه زندگی انسانها و حیوانات است، از دلائل بارز وجود خداوند سبحان و نفوذ اراده و مشیت او در نظام جهان و خلقت آنست.
٤٨- اللَّهُ الَّذِی یُرْسِلُ الرِّیاحَ فَتُثِیرُ سَحاباً فَیَبْسُطُهُ فِی السَّماءِ کَیْفَ یَشاءُ وَ یَجْعَلُهُ کِسَفاً فَتَرَی الْوَدْقَ یَخْرُجُ مِنْ خِلالِهِ.
آیه شریفه وَ مِنْ آیاتِهِ أَنْ یُرْسِلَ الرِّیاحَ مُبَشِّراتٍ ... در رابطه با بادها بود ولی این آیه در رابطه با بارانهاست.
ناگفته نماند ابرها عبارت هستند از هوای مرطوب جو اقیانوسها و دریاها که در اثر تولید بادها از سطح اقیانوسها حرکت کرده و به طرف خشکیها می‌آیند. فَتُثِیرُ سَحاباً در بیان این حقیقت است که بادها ابرها را حرکت می‌دهند. آن وقت هر طور که خدا بخواهد در هوا گسترده می‌شوند و آن گاه قطعه‌ها می‌گردند. و چون هوا از ابر و بخار اشباع شد بخارها مبدل به قطرات باران شده از میان ابرها خارج می‌شوند، آن گاه در تعقیب این حقیقت فرموده:
فَإِذا أَصابَ بِهِ مَنْ یَشاءُ مِنْ عِبادِهِ إِذا هُمْ یَسْتَبْشِرُونَ.
آری آن گاه که خدا باران را به بندگانش رسانید شاد می‌شوند که در پی