تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٠٤ - نظری به سوره مبارکه

سوره سبأ

اشاره

در مکه نازل شده و پنجاه و چهار آیه است

نظری به سوره مبارکه

١- سبأ پنجاه و هشتمین سوره است که بعد از سوره لقمان در مکه نازل گردید در ترتیب فعلی قرآن مجید سوره سی و چهارم است، به نظر می‌آید که حدود سالهای هفتم و هشتم بعثت نازل شده باشد، لحن آیات نشان می‌دهد که به وقت نزول سوره مشرکان در انکار بعث و نبوت کاملا موضع گیری کرده و سران شرک پیروان خویش را به ضدّ اسلام وا می‌داشته‌اند چون از جمله مطالب این سوره گفتگو و مخاصمه پیروان با پیشوایان ستمگر است (آیات ٣١- ٣٤) در روز قیامت.
٢- عدد آیات سوره را قارئان شام پنجاه و دیگران از جمله قارئان کوفی پنجاه و چهار گفته‌اند، علّت این اختلاف آنست که آیه پانزده در نظر شامی‌ها در «عن یمین» و «شمال» تمام می‌شود، امّا دیگران آن را تا وَ رَبٌّ غَفُورٌ یک آیه شمرده‌اند.
(مجمع البیان) گویند: این سوره دارای هشتصد و هشتاد دو کلمه و سه هزار و پانصد و دوازده حرف است.
٣- نام گذاری با «سبأ» به علّت نقل ماجرای قوم سبأ در این سوره است که از آیه پانزده تا نوزده ادامه دارد علی هذا تسمیه کل به اسم جزء است ظاهرا در عصر رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله با همین نام بوده است، معنی سبأ در ذیل آیات ١٥- ١٩ خواهد آمد.