تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٣٩ - شرحها

[سوره الأحزاب (٣٣): آیات ٢٦ تا ٢٧]

اشاره

وَ أَنْزَلَ الَّذِینَ ظاهَرُوهُمْ مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ مِنْ صَیاصِیهِمْ وَ قَذَفَ فِی قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ فَرِیقاً تَقْتُلُونَ وَ تَأْسِرُونَ فَرِیقاً (٢٦) وَ أَوْرَثَکُمْ أَرْضَهُمْ وَ دِیارَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ وَ أَرْضاً لَمْ تَطَؤُها وَ کانَ اللَّهُ عَلی کُلِّ شَیْ‌ءٍ قَدِیراً (٢٧)
٢٦- و پائین آوردن کسانی از اهل کتاب را از قلعه‌هایشان که به احزاب کمک کرده بودند و به قلوب آنها رعب انداخت، جمعی را مقتول و جمعی را اسیر می‌کردید.
٢٧- و زمین و دیار و اموالشان را برای شما ارث گذاشت، چنان که زمین بنی نضیر را ارث گذاشت که به آن قدم ننهاده بودید، خدا به هر چیز تواناست.

کلمه‌ها

ظاهروهم: مظاهرة هم پشتی و یاری کردن.
صیاصی: قلعه‌ها. مفرد آن صیصیه است.
رعب: ترس و وحشت.
تأسرون: اسیر می‌گرفتید «اسیر می‌گیرید».
لم تطؤها: و وطؤ: زیر پا گذاشتن. قدم نهادن أَرْضاً لَمْ تَطَؤُها یعنی زمینی که به آن قدم نگذاشته بودید.

شرحها

آیات شریفه در رابطه با یهود «بنی قریظه» است، در سابق گفته شد که بنی قریظه پیمان خویش را شکسته و با احزاب به جنگ آن حضرت آمدند، پس