تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٩٨ - شرحها

شرحها

در تعقیب مطالب گذشته در این آیات آمدن تورات و نبوت موسی و انبیاء بعد از او مطرح است که یعنی نبوت و آمدن کتاب یک مسئله نو ظهور نیست، سنت خدا از اول بر این جاری بوده است، میان مؤمنان و کفار از قوم موسی نیز یَفْصِلُ بَیْنَهُمْ یَوْمَ الْقِیامَةِ حکومت خواهد کرد.
سپس هلاکت اقوام گذشته و یک آیه در رابطه با هدایت تذکر داده شده و آن گاه به سخن مشرکان که عذاب را به عجله می‌خواسته‌اند جواب داده شده است.
٢٣- وَ لَقَدْ آتَیْنا مُوسَی الْکِتابَ فَلا تَکُنْ فِی مِرْیَةٍ مِنْ لِقائِهِ وَ جَعَلْناهُ هُدیً لِبَنِی إِسْرائِیلَ مراد از کتاب، تورات است، در مرجع ضمیر «لقائه» گفته‌اند: راجع به موسی است یعنی از ملاقات موسی در شک مباش، در اول سوره اسراء گذشت که آن حضرت موسی را در معراج دیدند، اگر آیه بعد از معراج باشد، مراد آن است که: کسی را که دیدی موسی بود در آن شک مکن و اگر قبل از معراج باشد وعده دیدار موسی است که شک مکن حتما او را خواهی دید.
به نظر بعضی: مراد دیدار موسی در قیامت است، المیزان ترجیح می‌دهد که ضمیر «لقائه» راجع به خدای تعالی باشد یعنی از لقاء اللَّه و قیامت در شک مباش چنان که در آیات قبلی گذشت: بَلْ هُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ کافِرُونَ در این صورت با مطالب فوق کاملا مناسب خواهد بود و گرنه ملاقات موسی تناسبی با مطالب