تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٨٩ - شرحها

شرحها

در این آیات مقداری از دلائل وجود و صفات خدا از قبیل قدرت و حکمت و نیز دلائلی که دال بر توحید ربوبیت است، مطرح شده و در آخر با ذکر توحید الوهیت ختم میشود.
این آیات قسمتی از برهان نظم است که حکایت از وجود عقل و شعور و اراده در آفرینش جهان و تدبیر آن دارد.
ناگفته نماند: مشاهده یک کتاب مثلا هم دلالت بر وجود نویسنده آن دارد و هم بر مقداری از صفات او مانند علم، ذوق شعر سرودن و مانند آن همچنین موجودات جهان هم بر وجود خدای سبحان دلالت دارند و هم بر صفات و اسماء حسنای او.
در این آیات سخن از خلقت آسمانها و زمین و خلقت انسان است آن گاه مذکر و مؤنث بودن انسان، مسئله رحمت و عاطفه، اختلاف زبانها و اشکال خواب و استراحت و تجدید قوا، وجود برق، ابر و باران و امثال ذلک، مورد نظر است که به وسیله آنها، جهان مانند یک اندام متناسب بوده هر عضوش در جای خود قرار گرفته و همه‌اش هدفدار و منسجم گشته است، اینک آیات شریفه را به قدر توانایی خود بررسی می‌کنیم و از خدا در تفسیر آنها مدد می‌طلبیم.
٢٠- وَ مِنْ آیاتِهِ أَنْ خَلَقَکُمْ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ إِذا أَنْتُمْ بَشَرٌ تَنْتَشِرُونَ [١].
این آیه عطف است بر محل آیه یُخْرِجُ الْحَیَّ مِنَ الْمَیِّتِ ... یعنی از