بمن قرآن را و مرا محبوب‌ترين خلايق نزد خاتم پيغمبران و سرور مرسلان گردانيد بمحض احسان و فضل خود بر من پس حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم گفت يا على اگر تو نميبودى مؤمنان بعد از تو شناخته نميشدند.

فصل چهارم در بيان اختصاص حضرت امير عليه السّلام بحضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم در اخوت و هم راز بودن و ساير امور و در آن چند مطلب است:

مطلب اول اخوت است‌

در جامع الاصول از صحيح ترمدى روايت كرده است از انس كه چون حضرت رسول (ص) برادرى قرار داد در ميان صحابه حضرت امير عليه السّلام گريان بنزد حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم آمد و گفت يا رسول اللَّه برادرى قرار دادى ميان اصحاب خود و مرا با كسى برادر نكردى حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود تو برادر منى در دنيا و آخرت و ابن عبد البر در استيعاب از ابن عباس روايت كرده است كه رسول خدا (ص) با على عليه السّلام گفت كه تو از من بمنزله هارونى از موسى برادر منى و مصاحب منى و از ابى الطفيل روايت كرده است كه چون عمر محتضر شد خلافت را بشورى قرار داد در ميان على عليه السّلام و عثمان و طلحه و زبير و عبد الرحمن و سعد پس حضرت امير عليه السّلام بايشان گفت شما را بخدا سوگند ميدهم كه آيا در ميان شما كسى هست بغير از من كه حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم برادرى در ميان او و خود قرار داده باشد در وقتى كه مسلمانان را با يكديگر برادر كرد گفتند نه پس ابن عبد البر گفته است كه از وجوه بسيار روايت كرده‌اند كه على عليه السّلام ميگفت كه من بنده خدا و برادر رسول اويم و اين سخن را بغير من كسى نميگويد مگر بسيار دروغگوئى و قصه مواخات از متواتراتست و ابن حنبل در مسند بشش سند روايت كرده است از جمعى از صحابه و ابن مغازلى به هشت سند روايت كرده است و ابن صباغ مالكى در فصول مهمه از ابن عباس روايت كرده است و حاصل همه آنست كه حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم برادر گردانيد هر يك از مهاجر و انصار را با كسى كه در سعادت يا شقاوت نظير او بود چنانكه أبو بكر را با عمر و عثمان را با عبد الرحمن بن عوف و طلحه را با زبير و سلمان را با ابو ذر و همچنين ساير صحابه را برادر گردانيد و حضرت امير (ع) را با كسى برادر نكرد حضرت رسول (ص) فرمود من تو را از براى خود گذاشتم پس دست او را گرفت و بلند كرد و گفت على از منست و من از اويم و او از من بمنزله هارونست از موسى و مضامين اين اخبار صريحند در آنكه آن حضرت ممتاز بود از ميان ساير صحابه و بغير حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم نظيرى و شبيهى كه شايسته برادرى او باشد نبود پس بايد در امامت و رياست نيز شبيه آن حضرت بوده باشد