روز ديگر، كشور «شوراها» را در حالى كه پرچم آزادى و استقلال و مبارزه با امپرياليسم را در سازمان ملل در برابر امريكاى جهانخوار، و در فلسطين در برابر اسرائيل متجاوز در دست دارد، مشاهده مى‌كنيم كه بى سروصدا، و بدن «حياى سياسى»! بلكه با شهامت و پور روئى كامل! سيل ارتش سرخ خود را سرازير سرزمين افغانستان كرده، و به سادگى اين مملكت را بر خلاف خواسته مردمش اشغال نظامى نموده است.

مگر اشغال نظامى در عصر فضا هم ممكن است؟ اين كه مروبط به دوران مغولها بود؟ مگر در برابر چشمهاى باز مردم دنيا مى‌توان دست به چنين كارى زد؟ بلكه ممكن است.

قبلًا يكى از «نوكران خاص» را از جلو مى‌فرستند، كه برو بنام مردم افغانستان از ما دعوت كن، تا به كمكشان بشتابيم، و با رعايت قوانين بين الملى و احترام كامل بحقوق بشر و اجراى همه مقررات انسانى، كشورشان را اشغال كنيم!!

از طرف كدام مردم؟ همان مردمى كه سالهاست در كوهها و دره‌ها، در شهرها و روستاها، براى آزادى مى‌جنگند، و مى‌گويند: نه بيگانه و نه سرسپردگان آنها، و اين شعار را با خون خود بر ديوار زندآنها، بر خاك بيابانها و سطح آسفالت خيابانها نوشته‌اند.

آرى از سوى اين مردم دعوت شده‌اند كه خون اين مردم را بريزند.

و اين نشان مى‌دهد تمام شعارهاى ضد استعمارى تا آنجا محترم است كه در مسير منافع ابرقدرتها باشد و آنروز كه از منافعشان جدا شد به پشيزى نمى‌ارزد.

به همين دليل درست در يك زمان، در يك سوى جهان، استعمارگران را در كنار هم مى‌بينيم و بر سر يك سفره، امّا در سوى ديگر در مقابل هم و در حال جنگ!

فى المثل در خاور ميانه غربى، «چين» و «امريكا» را در برابر هم مى‌بينيم كه اولى از آزادى سرزمينهاى اشغال شده مسلمانان حمايت مى‌كند و دومى از اسرائيل غاصب، امّا كمى آن طرف‌تر، در افغانستان، در برابر اشغال نظامى روسها، در دوى آنها يعنى چين و آمريكا را كاملًا در كنار هم و دست در دست هم مشاهده مى‌كنيم كه سنگ آزادى افغانها را به سينه مى‌زنند، در حالى كه هرگز دلشان براى افغانها نسوخته، تنها از اين مى‌ترسند كه روسها به آبهاى گرم خليج فارس و اقيانوس هند راه يابند و به شاهرگ حياتى عبور نفت و چاههاى آن چشم طمع بدوزند.

جالبتر اين كه خود شوروى در آن واحد هم در برابر زمزمه اشغال نظامى كشور ايران توسط آمريكا (پندار موهومى كه ساخته مغز ناتوان سياستمداران كاخ سفيد است)، شاخ و شانه مى‌كشد، كه ما هرگز