خطبه حضرت زهراء سلام الله عليها - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣

صادِعاً [١] بِالنَّذارَةِ، مائِلًا عَنْ مَدْرَجَةِ [٢]

خوبى انجام داد، و مردم را به روشنى انذار كرد، از طريقه مشركان‌

الْمُشْرِكِينَ ضارِباً ثَبَجَهُمْ‌ [٣]، آخِذاً

روى بر تافت، و بر گردنهايشان كوبيد، و گلويشان را فشرد- تا از شرك دست بردارند و در راه توحيد

بِاكْظامِهِمْ‌ [٤]، داعِياً الى‌ سَبِيلِ رَبِّهِ‌

گام بگذارند- او همواره با دليل و برهان‌

بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ، يَكْسِرُ

و اندرز سودمند مردم را به راه خدا دعوت مى‌كرد. بت‌ها را

الْاصْنامَ وَيَنْكُتُ‌ [٥] الْهامَ، حَتّى انْهَزَمَ‌ [٦]

درهم مى‌شكست، و مغزهاى متكبّران را مى‌كوبيد، تا جمع آنها متلاشى‌

الْجَمْعُ وَوَلَّوُا الدُّبُرَ [٧]، حَتّى‌ تَفَرَّى اللَّيْلُ‌

شد، و تاريكى‌ها برطرف گشت،

[١]. از «صدع» آشكار كردن، شكافتن، به جاى آوردن فرمان.

[٢]. راه، محله، مركز.

[٣]. وسط هر چيز و عمده آن، ميان پشت و كتف.

[٤]. جمع «كظم»، گلو، دهان، راه تنفس.

[٥]. از «نكت» به رو انداختن و به سر درافكندن را مى‌گويند.

[٦]. «انهزام» شكست خوردن.

[٧]. پشت گرداندند، كنايه از شكست.