خطبه حضرت زهراء سلام الله عليها - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢
افْعَلُ ما افْعَلُ شَطَطاً. [١] «لَقَدْ جَاءَكُمْ
نمىگويم، و در اعمالم راه خطا نمىپويم. به يقين
رَسُولٌ مِّنْ أَنفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ [٢]
رسولى از خود شما به سويتان آمد كه رنجهاى شما بر او سخت است
حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَءُوفٌ رَّحِيمٌ». [٣]
و اصرار بر هدايت شما دارد و نسبت به مؤمنان رئوف و مهربان است.
فَانْ تَعْزُوهُ [٤] وَتَعْرِفُوهُ تَجِدُوهُ ابِي دُونَ
هر گاه نسبت او را بجوييد مىبينيد او پدر من بوده است، نه پدر
نِساءِكُمْ، وَاخَا ابْنِ عَمِّي دُونَ رِجالِكُمْ،
زنان شما! و برادر پسر عموى من بوده است، نه برادر مردان شما!
وَلَنِعْمَ الْمَعْزِيُّ الَيْهِ صلى الله عليه و آله. فَبَلَّغَ بِالرِّسالَةِ
و چه پر افتخار است اين نسب، درود خدا بر او و خاندانش باد! آرى او آمد و رسالت خويش را به
[١]. دورى و تجاوز از حق.
[٢]. آنچه موجب مشقت و دشوارى شما باشد.
[٣]. توبه، آيه ١٢٩.
[٤]. نسبت او را بررسى كنيد.