مباحثی درباره حوزه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١٤ - ٢ـ مشكل تكروى در حوزه
آنكه سعى كنيم فعاليتهاى علمى و تبليغى خود را به صورت جمعى درآوريم و حتى المقدور، از تكروى، تنها فكر كردن و تنها كار كردن احتراز كنيم. بايد خود را براى كار جمعى بسازيم تا با تبادل نظر و پخته تر شدن افكار، پيشرفت بيشتر حاصل گردد همچنان كه در تكروى، بُرد كار خيلى كمتر است. انقلاب اسلامى و پيروزيهاى مردم ما در واقع مرهون همين اصل است كه افراد با نيروى اتحاد و همكارى پيش رفتند وگرنه با عمل فردى، هرگز انقلاب به پيروزى نمى رسيد.
نعمت همدلى، همكارى و هميارى نعمت بسيار بزرگى است كه بايد قدر آن را دانست و در حفظ و رشد آن، اهتمام كرد تا در همه حوزه هاى علميه و در بين روحانيت به شكل الگو در آيد.
اگر روحانيت بخواهد كه در اجتماع منشأ اثر باشد و بتواند خلأهايى را كه در جامعه و بخصوص در حوزه وجود دارد، برطرف كند بايد روح همدلى را در خود تقويت كند. اين امر ممكن نيست جز با گذشت. اگر روح گذشت و نفس كشى وجود داشته باشد همدلى و انجام كارهاى اجتماعى ممكن است اما اگر در پس همه حرفها خودخواهى باشد تلاشها به جايى نمى رسد و پس از مدتى كوتاه، زدگى و خستگى ايجاد مى شود و به تدريج، حالت انزوا و دورى از فعاليتهاى اجتماعى به وجود مى آيد.
اولين شرط همكارى و همفكرى گذشت است. اگر روح گذشت وجود نداشته باشد هيچگاه نمى توان با ديگرى زندگى كرد. خدا دو انسان را مثل هم نيافريده است همه انسانها با هم اختلاف دارند، حتى دو برادر نيز مثل هم نيستند. پس براى همكارى با ديگران گذشت لازم است. بايد روح گذشت را در خود تقويت كنيم تا اين صفت براى ما ملكه شود.