مباحثی درباره حوزه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢١٩ - ٣ـ ارتباط با خدا و توسل

هر چقدر كه مقدور است بايد به ولىّ عصر(عليه السلام) توسل داشته باشيم، گرچه يك توجه قلبى، يك سلام يا دعاى فرج باشد. تا آنجا كه ممكن است نبايد آن حضرت را فراموش كرد.

يكى از بهترين كارها شروع جلسات با ياد خداست. اگر مقيّد باشيم كه شروع و ختم جلسات با نام خدا باشد، آن مجلس بهشتى مى شود و اگر لغزشى نيز پيش آيد، كه نبايد پيش مى آمد، فوراً موفق به استغفار و جبران خواهيم شد. ولى اگر خدا فراموش شود، در صورت اشتباه، موفّق به جبران آن نخواهيم گرديد. در روايت است كه هر جلسه اى كه نام و ياد ائمه(عليهم السلام) در آن ذكر نشود روز قيامت موجب حسرت خواهد شد. بنابراين، ياد اهل بيت(عليهم السلام) به هر صورتى كه باشد، ذكر نام مقدس امام عصر(عليه السلام)يا دعاى فرج يا صلوات يا توسل به ائمه(عليهم السلام) موجب بركت و نورانيت مى شود.

هر كارى در حدّ اعتدال آن مفيد است، نبايد آنچنان به خود فشارآورد و تنگ گرفت كه نفس چموشى كند و همه كارهاى خود را رها كند. كسانى كه براى خود برنامه هاى سختى ريختند، آن برنامه ها دوامى پيدا نكرد و مدتى بيش به آن عمل نشد و سپس به فكر برنامه ديگرى افتادند و در نتيجه، به طور كلى، كار رها شد. لذا، اعتدال يك اصل با ارزش است. زياده روى در هيچ چيز مطلوب نيست، حتى در عبادات، از اين رو، در اصول كافى بابى به نام «باب الاقتصاد فى العبادة»[١] ميانه روى در عبادات، وجود دارد.

همه، بخصوص روحانيون كه مشغول تحصيل علوم دينى هستند، بايد

[١] محمدبن يعفوب كلينى، اصول كافى، ج ٢، ص ٨٦.