مباحثی درباره حوزه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٩٥ - توصيه هاى اخلاقى
به دنبال درك ارزش و موقعيت والاى انسان، بايد به عظمت مسؤوليت وى پى ببريم. خداوند، با توجه به اينكه عالم را براى پيدايش چنين موجودى خلق نموده است، تأكيد مى كند كه او را به حال خود رها نكرده است، بلكه مى فرمايد:
«اِنّا عَرَضْنَا الأَمانَةَ عَلىَ السَّمواتِ والأَرضِ والجِبالِ فَأَبْيَنَ أَن يَحمِلْنَها وَاَشفَقْنَ مِنها و حَمَلَهَا الإِنسانُ...»[١]
اين آيه مباركه، به هر شكلى كه تفسير و تبيين گردد، بيانگر مسؤوليت سنگينى است كه بر دوش انسان آمده است و ديگران قدرت تحمل آن را ندارند مسؤوليتى كه از ميان موجودات تنها متوجه انسان مى باشد. پس قرآن كريم اين دو نكتهـ عظمت ارزش انسان و در پى آن، عظمت مسؤوليت وىـ را به همه انسانها هشدار مى دهد.
گستره اى كه بر آن زيست مى كنيم بيش از پنج ميليارد انسان در آن به زندگى مشغولند و با توجه به انسان بودن آنها، خداوند همه آنها را براى يك هدف آفريده است، كه اجمالا، بر اساس آيه «لِيَبْلُوَكُم أَيُّكُم أَحْسَنُ عَمَلا»[٢] منظور، شناسايى حسن عمل آنهاست.
گزينش و انتخاب نيز به شناخت احتياج دارد. كسى كه چيزى نمى داند مورد آزمايش نيز قرار نمى گيرد. آنگاه كه خداوند مى خواهد انسانها را در بوته آزمايش قرار دهد و مشخص شود كه كداميك نيكوكارتر است، بايد زمينه اين آزمايش فراهم شود. بايد به آنها شناخت و درك صحيح داده شود تا در نتيجه اين آگاهى بدانند كه هر راهى به كجا منتهى مى شود و پس از آن انتخاب نمايند.
[١] سوره احزاب: ٧٢.
[٢] سوره هود: ٧.