مباحثی درباره حوزه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٧٤ - حوزه و كاستي ها
نيز به سوى مجامع فرهنگى كشور ما دراز كرده اند و التماس مى كنند كه كتاب، مجله، نوار، جزوه يا استاد به زبان خودشان براى آنها فرستاده شود ولى متأسفانه دريغ از هر كدام!
هر مذهب باطلى، در دنيا، براى ترويج خود، از مراكز تبليغى متعدّدى استفاده مى كند و از زبانهاى گوناگون بهره مى گيرد ولى اسلام با آن عظمتى كه دارد و در جمهورى اسلامى، كه ام القراى كشورهاى اسلامى است، نمى تواند يك درصد از تقاضاهاى كشورهاى ديگر را اجابت كند. بجاست به يك نمونه از فعاليتهاى فرهنگى كه در جاهاى ديگر انجام مى گيرد اشاره شود و كارهاى آنها را با آنچه در حوزه انجام مى شود مقايسه كنيم.
مى گويند وقتى كه مى خواستند فرهنگ انگليسى وبستر[١] را بنويسند چهار هزار نفر عضو ثابت در نظر گرفتند و تعداد بسيارى را نيز به صورت غير رسمى يه همكارى گرفتند و در حدود شانزده سال طول كشيد تا كار نوشتن اين لغتنامه به اتمام رسيد. انسان وقتى اين نمونه ها را مى بيند به ضعف كارهاى خود بيشتر پى مى برد. نقايص كار ما در حوزه به صورتهاى گوناگون ظاهر مى شود مثلا، چند سال پيش براى دانشگاه، شش صد هزار داوطلب وجود داشت، در حالى كه در همان سال براى حوزه علميّه قم فقط چهارصد نفر داوطلب داشتيم، آن هم غالباً از افراد وازده كه هيچ اميدى به قبولى در دانشگاه نداشتند. مسلّماً يكى از دلايل اين امر آن است كه روحانيت نتوانسته است آنچنان كه بايد جلوه كند و شايستگى و كارآيى خود را اثبات نمايد.
[١] Webster.