مباحثی درباره حوزه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٢
بمانم و در آن تحوّلى ايجاد كنم مى تواند منشأ بركاتى براى دانشگاهها نيز باشد در حالى كه اگر نيروى خود را فقط صرف خدمت به دانشگاه كنم حوزه همچنان عقب مانده خواهد بود و نيروها پيوسته از بين خواهند رفت.
ايجاد تحوّل در حوزه موجب به وجود آمدن يك دستگاه سازنده و زاينده اى خواهد شد كه به تدريج مى تواند بزرگانى همچون شيخ انصارى، علامه طباطبايى و استاد مطهرى(رحمهم الله) را تربيت كند. عذر ما براى باقى ماندن در حوزه همين امر بوده است. البته اگر با كارهاى حوزوى تزاحمى نداشته باشد، مى توان در دانشگاه نيز، در حد ميسور، حضور داشت. تأسيس «دفتر همكارى حوزه و دانشگاه» در اوايل انقلاب، كه به كمك دوستان انجام شد، نمونه اى از اين حضور بود كه موجب نزديكى حوزه و دانشگاه به يكديگر شد.
به عقيده بنده، حضرت ولى عصر(عليه السلام) به اين مؤسسه (مؤسسه در راه حق) عنايات خاصى دارند، چون اساس آن بر تقوى و اخلاص گذاشته شده است و نام هيچ كسى در آنجا مطرح نيست، اين كار يكى از دلايل رونق و پيشرفت اين مؤسسه است.
ما ادّعا نداريم كه مى توانيم تمام نيازهاى حوزه را تأمين كنيم و نمى گوييم كه همه آنچه در حوزه تحقّق يافته غلط است، انتظار هم نداريم كه حوزه مانند ما عمل كند و نيز ادّعا نداريم كه برنامه هاى ما بهترين برنامه هاست بلكه ما معتقديم كه در حدّ فكر و تجربه خود و كمكهاى فكرى ديگران و در حدّ امكانات موجود در پيشبرد اهداف اسلام كوتاهى نكرده، و به يارى خدا، در آينده نيز كوتاهى نخواهيم كرد. ما، با توجه به تجارب گذشته، در صدد رفع نقايص كار خود، كه يا به دليل كمبود