انقلاب اسلامی و ریشه های آن - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٩ - ٢ اوصاف رهبر شايسته

نهضت اسلامي سودمند بود، ردّ كرد.[١] مواردي از اين قبيل در آيات ديگر قرآن کريم وجود دارد.[٢]

١٤. تسامح و سعه صدر در امور فرعي و كم‌اهميّت. رهبر بايد در اموري كه از قبيل هدف و اصول نهضت ‏نيست تسامح و مدارا روا دارد. هم‌چنين، بايد نسبت به لغزش‏ها، خطاها و اشتباه‌هاي ياران و پيروان ‏خود سعه صدر داشته باشد، چراكه همه آنان و حتي والامقام‏ترينشان در حد اعلاي علم، اخلاق و عمل نيست و به‌طور طبيعي نقاط ضعفي دارند و اگر هر يك از آنان به علت نقطه ضعفي كه دارد طرد شود، پيشرفت حركت اجتماعي متوقف خواهد شد.

١٥. ارزش قايل شدن براي شخصيّت ديگران. رهبر بايد، علاوه بر اين‌كه زيردستان خود را طرد نمي‌كند، براي شخصيّت‌هايشان ارزش قايل شود. اگر روش و رفتار رهبر به گونه‏اي باشد كه زيردستانش‏تحقير شوند و به چيزي گرفته نشوند، نخست، محبّتشان به او و علاقه‏شان به ادامه همكاري با او و فرمان‌برداري از او كم و ضعيف مي‌شود و پيداست كه كاهش محبوبيّت رهبر جز به زيان نهضت نيست، و دوم، به فرض اين‌كه نهضت به شكست و ناكامي گرفتار نيايد، از زيردستان كه همواره تحقير ديده‏اند و خوار و زبون بوده‏اند، كار مبتكرانهٔ صحيح و مهمي بر نخواهد آمد.

يكي از علامت‌ها و مظاهر ارزش قايل شدن براي ديگران اين است كه با آنان مشورت كنند و از آنان ‏رأي‌جويي و نظرخواهي كنند. از اين گذشته، اگر به رأي و نظر افراد التفات و اعتنا شود و آنان احساس‏كنند كه در برنامه‏ريزي‏ها و تصميم‏گيري‏ها مداخله و مشاركت دارند، برنامه‏ها و تصميم‌ها را به چشم‏ اموري اجباري و تحميل شده نمي‏نگرند، و در نتيجه،