انقلاب اسلامی و ریشه های آن - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٣١ - ٤ نقش آموزه هاي ديني در ايجاد وحدت در جامعه

مي‏آيد. البته در سايهٔ اين وحدت، اختلاف‌هاي فرعي‌اي مي‏تواند وجود داشته باشد؛ ولي به شرط اين‎كه به آن هدف اصلي آسيب وارد نسازد. خداوند اختلافات طبيعي و تكويني را حتي به رسميت نيز شناخته است:

وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا؛[١] و شما را تيره‎ها و قبيله‎ها قرار داديم تا يكديگر را بشناسيد.

بر اساس اين آيهٔ شريفه، وجود اختلافات تکويني از سوي خداست و خداوند اين اختلافات را به وجود آورده است و اختلافات مي‏تواند عاملي براي سعادت زندگي دنيا باشد و درون يك جامعه بزرگ انساني، جوامع كوچك، ارتباط بيشتري با هم داشته باشند و بيش از پيش، به يكديگر ياري رسانند.

اسلام در تربيت انسان‌ها مي‎كوشد به‎گونه‎اي آنان را پرورش دهد كه با حفظ تمام اختلافات و تفاوت‏هاي فردي و گروهي، در يك جامعهٔ بزرگ، بر اساس يك ملاك متعالي، به نام دين، وحدت خود را حفظ كنند. بنابراين، نبايد اجازه داد كه ملي‎گرايي در جامعه، به حدي رشد كند كه وحدت اسلامي را خدشه‎دار كند. هرچند كه وحدت ملي و نژادي داراي اهميت است، اما اين امر مانع از آن نمي‎شود كه تمام نژادها تحت يك حكومت و ملت واحد قرار گيرند. فراتر از اين، تمام ملت‏ها، با وجود اختلاف نژاد، زبان و ساير اختلافات طبيعي و غير طبيعي، بايد از يك وحدت الهي برخوردار باشند.

ملت‌هاي­ مختلف بايد در سايهٔ پرستش خداوند يگانه باهم متحد گردند. خداوند، در سايهٔ خداپرستي، الفتي را ميان مؤمنان به وجود آورد و آن را بالاترين نعمت براي خود شمرد. كساني كه از اين نعمت بهره‏مند مي‏شوند، بايد به پاس اين نعمت عظيم الهي، اين ­ارتباط‌هاي­ ديني و مذهبي