انقلاب اسلامی و ریشه های آن - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٧ - ٢ اوصاف رهبر شايسته

هم پاشيدگي دچار كند. با توجّه به اين‌كه ‏بزرگ‌ترين آرزوي دشمنان هر نهضت اجتماعي و مؤثّرترين مخالفتي كه با آن مي‏توانند كنند، همانا ايجاد ناهماهنگي و اختلاف در ميان اعضا و نيروهاي آن نهضت است، رهبر بايد نهايت سعي خود را به‏كار بندد تا دست‌كم، اختلافات موجود در بين نيروها تقليل و تخفيف يابد و مانع نيل به هدف نهايي نگردد.[١]

١١. صراحت در قول درباره هدف نهايي و اصول موازين غير قابل تغيير. رهبر بايد، چه ‏در مواجهه با طرفداران و فرمانبرانش و چه در رويارويي با مخالفان و دشمنانش، راجع به هدف نهايي و اصول تغييرناپذيرش به‌طور صريح و بي‏هيچ‏گونه پرده‏پوشي سخن بگويد.

پيامبر گرامي‏ اسلام(صلى الله عليه وآله) در آغاز بعثت و رسالتش مأموريت يافت كه خويشان، بستگان و نزديكان خود را دعوت كند،[٢] سپس مأمور شد كه دعوتش را علني سازد.[٣] از آن پس، آن حضرت آشكارا و به صراحت سخن مي‏گفت و به دوست و دشمن تفهيم مي‏فرمود كه‏ هدف نهايي‌اش چيزي جز توحيد و تبعيّت بي‏چون و چرا و بدون قيد و شرط از خداوند متعال نيست. خداوند، حضرت ابراهيم‌(عليه السلام) و مؤمنان معاصر او را به‌صراحت الگو ‏مي‏داند و از مؤمنان مي‏خواهد كه به آنان اقتدا و تأسّي كنند.[٤] سوره كافرون بهترين نمونه و الگو را پيامبر گرامي‏ اسلام(صلى الله عليه وآله) ‏معرفي مي‌كند.

١٢. رازداري. در اموري غير از هدف نهايي و اصول تغييرناپذير، گاهي مصلحت اقتضا مي‏كند كه ‏رهبر امري را از ديگران و حتّي از نزديك‌ترين ياران و دوستانش پنهان كند و يا آشكارا از آن دم ‏نزند. اين يكي از عيوب رهبر است كه در همهٔ حالات و موارد