انقلاب اسلامی و ریشه های آن - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٧٤ - ج ـ استفاده از نيروهاي فکري

«وطن‏پرستي»[١] و «نژادپرستي» [٢] نيز، به سبب آثار و نتايج مطلوبي كه ‏مي‌توانند براي نظام‏هاي حاكم به‌بار آورد، مورد تأكيد و تبليغ واقع مي‏شوند.

٣. تضعيف روحيه استقامت و مقاومت؛ نظام حاكم براي آن‌كه هم فرصت و مجال پرداختن به مسايل‏ و مشكلات اجتماعي و سياسي را از مردم، و به‌ويژه جوانان، بگيرد و هم آنان را به تنبلي، سستي و وارفتگي سوق دهد از فسق و فجور، فحشا، مشروبات الكلي، و موادّ مخدّر كمال استفاده را مي‏‌کند. كساني كه به اين‏گونه امور معتاد شوند، به‌طور طبيعي زبون، راحت‌طلب، دون‌همّت و سر درآخور خواهند شد و تضادّ و تزاحمي با دستگاه حاكمه نخواهند داشت.

٤. حمله تبليغاتي به رقيبان و مخالفان و متّهم كردن آنان و مسخره و استهزاي آنان يا آرا و عقايدشان؛ نظام حاكم براي اين‌كه تأثير سخن و نفود كلام رقيبان و مخالفان خود را در مردم كاهش دهد و مانع ازدياد تعداد طرفدارانشان شود، هجوم تبليغاتي عظيمي بر ضدّ آنان را سازمان مي‏دهد؛ آنان را متهّم به داشتن اهداف و مقاصد شوم، فرصت‏طلبي، عوام‏فريبي، اجنبي‏پرستي، مزدوري بيگانه، ستون پنجم دشمن، جاسوس، خائن به ملّت و وطن و... مي‌کند و شخصيت آنان يا آرا و عقايدشان را به باد مسخره و استهزا مي‏گيرد.

نظام سياسي هر جامعه حريفان و دشمنان خود را، اعمّ از اين‌كه به راستي مصلح باشند يا اين‌كه‏ دواعي نفساني و شيطاني داشته باشند، با القاب و عناويني مي‏خواند كه داراي بار ارزشي و عاطفي ‏منفي است، همانند عناوين سرمايه‏دار و بورژوا، خان و فئودال، محافظه‌كار، مرتجع (در جوامع شرقي يا هوادار شرق)، فاشيست و كمونيست (در جوامع غربي يا طرفدار غرب).