انقلاب اسلامی و ریشه های آن - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٧٣ - ج ـ استفاده از نيروهاي فکري

حاكم اگر بتواند مردم را نسبت به واقعيت‌ها بي خبر كند و جلوي انتشار و شيوع حقايق دردناك را بگيرد، به موفقيّت بزرگي نائل شده است.

به‌اين ‏منظور، براي اين‌كه مردم به عمق و وسعت فاجعه راه نبرند و هر دسته‏اي بپندارند كه‏ مفاسد به همان قلمروي كه آنان از آن آگاهند، منحصر و محدود است، نظام حاکم حقايق دردناك را پنهان و پوشيده ‏مي‏دارد، اكاذيب فراواني برمي‏سازد و همه‏جا مي‏پراكند. هم‌چنين، آن مقدار از واقعيّات را كه تأييدكننده خواسته‏ها، آرا و اعمال اوست بيان مي‏كند؛ و نيز، با اغراق و گزافه‏گويي، چنين وانمود مي‏كند كه‏ حل و رفع مسايل و مشكلات چندان دشوار نيست و به زودي انجام مي‏پذيرد و با در نظرگرفتن همه ‏اوضاع و احوال بين‏المللي و جهاني و به‌طور‌كل، وضع و حال جامعه اگر به‌ كمال مطلوب نيست،‏ نسبتاً مطلوب است.

٢. اشاعه و ترويج آرا و عقايدي كه مؤيّد وضع موجود است؛ نظام حاكم پيوسته تلاش مي‌کند كه از ميان آموزه‏هاي اديان، مذاهب و كتب‏ و مسلك‏هاي گونا‏گون، آن‌ها را كه بيانگر تأييد وضع موجود است، برگزيند و اشاعه و ترويج كند. آموزه‏هاي جبرگرايانه، اعمّ از جبر طبيعي، جبر اجتماعي، جبر تاريخي و يا جبر الهي، از آن‌جا كه وضع موجود را ضروري و اجتناب‏ناپذير جلوه مي‌دهند، براي همه ‏نظام‏هاي حاكم، به هر صورت و شكلي كه باشند، سودمند مي‌باشند.

همچنين، آموزه‏هايي از قبيل «كار خدا را به خدا واگذاريد، و كار قيصر را به قيصر»، «السّلطان ظلّ اللّه» و «چه فرمان يزدان، چه فرمان شاه»، كه براي تأييد و حفظ وضع موجود مفيدند، به‌طور دايم، تكرار مي‏شوند. ايدئولوژي‏هايي مانند «ملّت‏گرايي»[١] مبالغه‏آميز و افراطي، كه خيانت به دولتِ به اصطلاح «ملّي» را خيانت به «ملّت» مي‏شمارد و