انقلاب اسلامی و ریشه های آن - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١١ - ٢ اوصاف رهبر شايسته

گفتن به گفتار و كردار سبك‌سرانه و نابخردانه‏شان صرف‌نظر كند ومسالمت‏جويي و خيرخواهي خود را به آنان نشان دهد. [١]

٢٠. ايثار و از خودگذشتگي. يكي ديگر از راه‏هاي اثبات خيرخواهي و حسن نيّت، ايثار و از خودگذشتگي است. اگر رهبر براي تأمين مصالح اجتماعي از منافع شخصي خود قطع نظر كند و خيرات‏ دنيوي ديگران را بر خيرات دنيوي خود مقدّم بدارد، مردم باور مي‏كنند كه خيرخواه آنان است، حسن‏نيّت دارد، و خودش را براي آنان مي‏خواهد، نه آنان را براي خودش، بنابراين وي در دل مردم جاي ‏مي‏گيرد. به همين جهت، قرآن كريم در مواضعي خاطرنشان مي‏كند كه انبياي الهي، به هيچ‌‏وجه، از مردم «اجر» و مزدي نمي‌خواستند و با اين ايثار و از خودگذشتگي، حسن نيّت خود را اثبات مي‏كردند.[٢]

٢١. انضباط و فرمانبرداري خواستن. سعه صدر نسبت به نقاط ضعف و لغزش‏هاي زيردستان، طرد نكردن آنان، نرمخويي با آنان، درگذشتن از خطاها و اشتباهات آنان، ارزش قايل شدن براي شخصيّتشان، مشورت با آنان، انتقادپذيري، تواضع، احسان و نيكي، ايثار و ازخودگذشتگي همه به‌جاي خود صحيح‏ و ضروري است؛ ولي منافات ندارد با اينكه رهبر از زيردستان انضباط و فرمان‌برداري بخواهد.

٢٢. جلوگيري از انحراف و فساد زيردستان. همچنان‌كه پيش‌تر نيز اشاره شد، سعه صدر داشتن و تحمّل‏كردن نقاط ضعف و لغزش‏هاي ديگران هرگز به معناي فراموشي عيوب و نقايص نيست. رهبر موظّف است كه در عين حال، نسبت به انحراف و فساد