انقلاب اسلامی و ریشه های آن - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١٠ - ٢ اوصاف رهبر شايسته

در مقام اجرا و عمل، موافقت بيشتري نشان ‏مي‏دهند و گرم‌تر در كار مي‏آيند. از اين‌رو، خداي متعال پيامبرش را، با اين‌كه علم لدني داشت، و به هيچ‏‌وجه، نيازمند به استفاده از علوم و معارف و آرا و نظرات مردم نبود، به مشورت با مردم فرمان مي‏دهد.[١]

١٦. انتقادپذيري. رهبر حتّي بايد نسبت به انتقادات و عيب‏جويي‏هاي گوناگون زيردستانش گوش ‏شنوا داشته باشد، زيرا هركسي، به‌جز انسان‏هاي معصوم، در معرض جهل، قصور فهم و ادراك، و لغزش‏ها و خطاهاي اخلاقي و عملي است و داشتن روحيّه انتقادپذيري مقدّمه رفع اين عيوب و نقايص‏خواهد بود.

١٧. تواضع. فروتني نسبت به زيردستان و كساني كه همراه، همكار و فرمانبردارند نيز يكي از اوصاف ‏رهبر شايسته است.[٢]

١٨. خيرخواهي و دلسوزي براي ديگران. طبيعي است كه هر انساني نفع و خير خود را مي‏جويد؛ و تنها در صورتي تابع و مطيع ديگري مي‏شود كه باور كرده باشد كه آن ديگري براي او دل ‏مي‏سوزاند و خير او را مي‏خواهد. به همين جهت، رهبر بايد خيرخواه و دلسوز ديگران باشد و اين امر را به‌آنان نشان دهد و اثبات كند تا هرچه بيشتر و بهتر به او بگرايند و بگروند.[٣]

١٩. احسان و نيكي به ديگران. يكي از راه‏هاي اثبات خيرخواهي و دلسوزي، احسان و نيكي و جواب ‏بدي را با خوبي دادن است. خداي متعال نيز پيامبرانش را فرمان مي‏دهد كه بدي را، نه با بدي؛ بلكه با خوبي پاسخ گويند.[٤] همچنين، از آن حضرت مي‏خواهد كه از كفّار و مشركاني كه دشمني و لجاجت دارند و دعوتش را نمي‏پذيرند درگذرد و از جواب