ميان امام و مأموم و همچنين ميان مأمومين نسبت به يكديگر بايد
چيزى كه مانع است نباشد حتى مانند حايل شيشه اى. اگر مأموم زن باشد
حايل ميان او و مردم مانع ندارد.

(مسأله ١١٠٤) هر گاه محراب در درون ديوار مسجد باشد، و امام در آن قرار گيرد نماز كسانى كه پشت سر امام هستند و او را مى بينند صحيح است ولى نماز كسانى كه در دو طرف صف قرار دارند و امام را نمى بينند اشكال دارد. ولى صف هاى طولانى كه پشت سر فردى يا افرادى كه امام را مى بينند قرار دارد صحيح است، هر چند امام را نبينند.

(مسأله ١١٠٥) اگر صف هاى جماعت تا در مسجد برسد، كسى كه در صحن مسجد مقابل در پشت صف ايستاده نمازش صحيح است و نيز نماز كسانى كه پشت سر او اقتدا مى كنند صحيح مى باشد; ولى نماز كسانى كه دو طرف او ايستاده اند و صف جلو را نمى بينند اشكال دارد.

(مسأله ١١٠٦) كسى كه پشت ستون ايستاده، اگر از طرف راست يا چپ به واسطه مأموم ديگر به امام متصل باشد و صف جلوتر را مى بيند نماز او صحيح است.

دوم: بلند نبودن محل ايستادن امام

(مسأله ١١٠٧) جاى ايستادن امام نبايد از جاى مأموم از يك وجب بلندتر باشد.

(مسأله ١١٠٨) اگر جاى مأموم بلندتر از جاى امام باشد در صورتى كه بلندى به مقدار متعارف زمان قديم باشد مثل آنكه امام در صحن مسجد و مأموم در پشت بام بايستد اشكال ندارد ولى اگر مثل ساختمان هاى چند طبقه اين زمان باشد كه از جماعت دور است اشكال دارد.