در اسلام، كمتر چيزى مانند قضاوت مورد توجه بوده است، چرا كه جان، مال، حيثيت و ناموس مردم، همه بستگى به آن دارد.
حضرت امام خمينى (ره) به تبعيت از اسلام، قوه قضائيه را از مراكز با اهميّت و حتى حسّاس‌ترين مكان نظام دانسته و به وجوب كفايى تصدّى امر قضاوت فتوا داده است. آن حضرت خوددارى واجدان شرايط را، از خدمت در دستگاه قضايى جايز نمى‌شمرد و تضعيف و توهين به دستگاه قضايى را بر خلاف موازين اسلامى مى‌دانست. «١» امام خمينى (ره) هدف از اجراى قوانين و مجازات‌ها در اسلام را، سعادت بشر، وسيله اصلاحات، بازدارنده از مفاسد، درمان جامعه، ضامن امنيت و بيمه كشور مى‌دانست و معتقد بود كه اجراى حدود و تعزيرات باعث مى‌گردد جنايتكاران و فاسدان به سزاى عمل خودشان برسند و جلوى فساد گرفته شود. «٢» از جمله اصول حاكم بر قوه قضائيه، استقلال قاضى و اجراى دقيق قانون بدون هيچ ملاحظه‌اى براى همه اقشار جامعه است. گوياترين جملات در اين رابطه رهنمودهاى امام راحل قدس سره است كه مى‌فرمايد:
... اگر از من توصيه براى كسى آمد از دفتر من براى كسى توصيه آمد، از كسانى كه به من مربوطند توصيه آمد بزنيد به ديوار. قاضى نبايد تحت تأثير كسى باشد. قاضى آزاد است و بايد در محيط آزاد عمل بكند. «٣»