امام راحل براى خودش عنوانى قائل نبود، به همين جهت بارها تذكر مى‌داد كه از من تعريف و تمجيد نكنيد، عكس‌هاى مرا، هر روز در روزنامه‌ها چاپ نكنيد، از تلويزيون خواست كه عكس و خبر ايشان در اول اخبار نباشد و معتقد بود كه آشنايى ما با مردم، و مردم با ما از طريق راديو و تلويزيون نبوده است، آن حضرت سعى مى‌كرد از همه زودتر سلام كند، و از كودكان كه نامه‌اى به وى نوشته بودند، خواست كه ايشان را نصيحت كنند. زمانى كه بين مرز عراق و كويت سرگردان بود در آن حالت گرفتارى، خود را مديون مردم مى‌دانست كه زحمت مى‌كشند و سر انجام وقتى ميليون‌ها نفر در پاى هواپيما منتظر ايشان بودند، اصرار داشت كه برادرشان بايد جلوتر از خودشان از هواپيما پياده شود. «١» مقام معظم رهبرى پس از بيان عظمت و قدرت امام، تواضع ايشان نسبت به مردم را اين گونه بيان مى‌كند:
آن دستى كه توانسته بود تمام سياست‌هاى دنيا را با قدرت خويش تغيير دهد و جا به جا كند، آن زبان گويايى كه كلامش مثل بمب در دنيا منفجر مى‌شد و اثر مى‌گذاشت، آن اراده نيرومندى كه كوه‌هاى بزرگ در مقابلش كوچك بودند؛ هر وقت از مردم صحبت مى‌شد، خودش را كوچك‌تر مى‌انگاشت و در مقابل احساسات و ايمان و شجاعت و عظمت و فداكارى مردم، سر تعظيم فرود مى‌آورد و خاضعانه مى‌گفت: «مردم از ما بهترند» ... هنگام جنگ، بچه‌هاى مدرسه در نماز جمعه تهران، قلك‌هاى خود را شكسته بودند و