در بسيارى از رازگويى‌ها [و جلسات محرمانه‌] ايشان، هيچ خيرى نيست؛ مگر كسى كه (بدين وسيله،) به بخشش خالصانه‌اى، يا [كار] پسنديده‌اى، يا سازشى ميان مردم فرمان دهد؛ و هر كس براى طلب خشنودى خدا چنين كند، پس در آينده پاداش بزرگى به او خواهيم داد. (١١٤)
و هر كس بعد از آنكه [راه‌] هدايت برايش آشكار شد، با فرستاده [خدا] مخالفت كند، و (راهى) غير راه مؤمنان پيروى نمايد، او را تحت سرپرستى (معبودهايى) كه به عنوان سرپرست انتخاب كرده، قرار مى‌دهيم؛ و او را در جهنم داخل مى‌كنيم (و مى‌سوزانيم)؛ و [اين‌] بد فرجامى است. (١١٥)
در واقع خدا شرك ورزيدن به او را نمى‌آمرزد، و [گناهان‌] پايين‌تر از آن را براى هر كس بخواهد (و شايسته بداند) مى‌آمرزد. و هر كس به خدا شرك ورزد، پس بيقين به گمراهى دورى گمراه شده است. (١١٦)
[مشركان‌] غير از او (خدا)، جز [بت‌هاى‌] مؤنّث را (بعنوان پرستش) نمى‌خوانند، و جز شيطان سركش را نمى‌خوانند. (١١٧)
خدا او را از رحمت خويش دور ساخت؛ و [شيطان‌] گفت:» حتماً از بندگانت سهم معيّنى خواهم گرفت؛ (١١٨)
و حتماً آنان را گمراه مى‌كنم؛ و قطعاً آرزومندشان مى‌سازم؛ و البته آنان را (به اعمال خرافى) فرمان مى‌دهم، پس حتماً گوشهاى دام‌ها را مى‌شكافند، و البته به آنان فرمان مى‌دهم، پس قطعاً آفرينشِ خدا را تغيير مى‌دهند. «و هر كس جز خدا، شيطان را به سرپرستى برگزيند پس بيقين، با ضرر آشكارى زيان ديده است. (١١٩)
[شيطان‌] به آنان وعده مى‌دهد؛ و آرزومندشان مى‌سازد؛ در حالى كه شيطان جز فريب، به آنان وعده نمى‌دهد. (١٢٠)
آن [پيروان شيط] ان مقصدشان جهنّم است؛ و هيچ راه فرارى از آنجا نمى‌يابند. (١٢١)