هيچ كس نيست مگر اينكه همگى نزد ما احضار شده‌اند. (٣٢)
و براى آنان نشانه (خدا) است، در زمينِ مرده‌اى كه آن را زنده كرديم و دانه از آن بر آورديم و از آن مى‌خورند. (٣٣)
و در آن بوستان‌هايى از درختان خرما و انگورها قرار داديم، و چشمه ساران را در آن شكافتيم (و روان ساختيم)، (٣٤)
تا از ميوه آن بخورند در حالى كه دستانشان آن را نساخته است؛ پس آيا سپاسگزارى نمى‌كنند؟! (٣٥)
منزّه است كسى كه همه آن زوج‌ها را آفريد، از آنچه زمين مى‌روياند، و از خودشان و از آنچه نمى‌دانند. (٣٦)
و براى آنان نشانه (خدا) است در شب، كه روز را از آن برمى‌كنيم، و ناگهان آنان در تاريكى فرو روند؛ (٣٧)
و خورشيد كه تا قرارگاهش روان است؛ اين اندازه‌گيرى (خداى) شكست‌ناپذير داناست. (٣٨)
و ماه را برايش منزلگاه‌هايى قرار داديم، تا اينكه همچون شاخك ديرينه [قوسى شكل زرد رنگ‌] برگردد. (٣٩)
نه خورشيد برايش سزاوار است كه ماه را دريابد، و نه شب بر روز پيشى گيرنده است؛ در حالى كه هر يك در مدارى شناورند. (٤٠)
و براى آنان نشانه (خدا) است كه ما نسل آنان را در كشتى انباشته (از بارها) حمل كرديم. (٤١)
و براى آنان همانند آن چيزى آفريديم كه (بر آن) سوار مى‌شوند. (٤٢)
و اگر بخواهيم آنان را غرق مى‌كنيم پس هيچ فريادرسى براى شان نيست، و (نيز) آنان نجات داده نمى‌شوند. (٤٣)
مگر رحمتى از جانب ما، و بهره‌اى (از دنيا) تا مدّتى (معيّن شامل حالشان شود). (٤٤)