بنادر البحار (ترجمه و شرح بيست و پنج جلد از بحارالانوار) - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ٢٤٥ - باب ما جاء في تجويز المجادلة و المخاصمة في الدين و النهي عن المراء

٥- از عبد الاعلى رسيده كه گفته: بحضرت ابى عبد اللَّه (امام صادق، ٧) گفتم: مردم مرا بسبب سخن گفتن (در باره عقائد و احكام) بد ميگويند و نمى‌پسندند و من با ايشان سخن ميگويم (چگونه است آيا با اينكه بدى سخنگو را ميگويند شايسته است با اينان سخن گفته شود)؟ حضرت فرمود:

مانند تو كسى كه (مانند پرنده بر شاخه‌هاى درخت) فرود مى‌آيد (مسأله و خواسته‌اى را مطرح و پيشنهاد نمايد) پس از آن پرواز كند (ميتواند پرسشها را پاسخ گويد) آرى (او با مردم سخن گويد اگر چه او را بد گويند) و كسى كه فرود مى‌آيد (سخنى را با مردم پيشنهاد ميكند) پس از آن پرواز نميكند (پرسشهاى آنان را نميتواند پاسخ گويد) پس (با مردمى كه بديش را گويند) سخن نگويد.

٦- از (محمّد بن عليّ بن نعمان) ابى جعفر الاحول (ملقّب به مؤمن الطّاق، رحمه اللَّه) از حضرت ابى عبد اللَّه (امام صادق، ٧) رسيده كه فرموده: (اى ابى جعفر، حمزه)