بنادر البحار (ترجمه و شرح بيست و پنج جلد از بحارالانوار) - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ٢٠٥ - باب النهى عن كتمان العلم و الخيانة و جواز الكتمان من غير أهله

١٦- حضرت ابو الحسن الماضى (امام هفتم موسى بن جعفر، ٧ كه آن بزرگوار را ابو الحسن الماضى گفته‌اند براى اينكه او و فرزندش حضرت على بن موسى در يك عصر و روزگار هر دو مكنّى به ابو الحسن بوده‌اند حضرت موسى بن جعفر را ابو الحسن ماضى و ابو الحسن اوّل و حضرت على بن موسى را ابو الحسن ثانى گويند) فرموده: (در جايى كه سزاوار است) حق و راستى و درستى را بگو و اگر چه در (گفتن) آن هلاك و تباهى (ضرر و زيان) تو باشد، زيرا در (پايان) آن هلاك و تباهى نجات و رهائى (نفع و سود) تو است، و باطل و نادرستى را رها كن (مگو) و اگر چه در آن نجات (نفع و سود) تو باشد، زيرا در (پايان) آن نجات هلاك (ضرر) تو است.

١٧- حضرت ابو عبد اللَّه (امام صادق، ٧) فرموده: محقّقا من حديث و سخنى را براى مردى حديث كرده و بيان ميكنم پس آن مرد ميرود و آن حديث را از من آنچنان كه شنيده نقل ميكند، من باين سبب لعن و نفرين و براءت و بيزارى از او را حلال و روا ميدانم (زيرا حديث و سخن مرا