يك جامعه در صورتى داراى‌ ولايت‌ است كه در آن‌ وّلى‌ مشخص بوده و عملًا مصدر و الهام بخش همه نشاط ها و فعاليت هاى زندگى باشد. و يك فرد در صورتى داراى ولايت است كه شناخت درستى از ولى‌ داشته و براى هر چه بيشتر وابسته و مرتبط ساختن خود با او--- كه مظهر ولايت خدا است----- دائماً در تلاش و كوشش بسر برد. از آنجا كه‌ ولى‌ جانشين خدا و مظهر سلطه و قدرت عادلانه الهى درزمين است، از همه امكانات و استعدادهائى كه در وجود انسانها براى تكامل و تعالى نهاده شده، به سود آنان بهره بردارى مى كند و از اين كه حتى اندكى از اين زمينه هاى مساعد در راه زيان انسانيت به كار رود و يا نابود و خنثى گردد--- كه اين نيز خود زيان بزرگى است---- مانع مى گردد. عدل و امن را كه براى رويش و بالندگى نهال انسان، همچون زمينى مستعد و آبى گوارا و هوائى مساعد است، در محيط زيست آنان تأمين مى كند و از بروز جلوه هاى گوناگون ظلم (شرك، تعدى به غير، تعدى‌