راقم سطور نسخه عكسى (ص) را اصل و اساس قرار دادم و تا ممكن بود از آن تجاوز نكردم، مگر در موردى كه اتّفاقا نسخه (خ) بنظر ارجح آمد، آن را در متن و نسخه بدل (ص) را در حاشيه آوردم، يا در جايى كه هر دو نسخه قطعا مغلوط بود، آن را بصحّت باز آورده، دليل تصحيح خود را در ذيل صفحه باز نمودم.

نسخه (خ) بطورى كه پيشتر گفته آمد، بيشتر از اين جهت مفيد افتاد كه مفتاحى براى تشخيص كلمات محكوك نسخه عكسى بدست ميداد.- و با وجود اينكه در غالب مواضع علم بتصرّف شخص كاتب داشتيم، چون در بعضى موارد اتّفاقا صحيح‌تر از (ص) بود باحتمال اينكه كاتب را نسخه‌يى ديگر غير از (ص) در دست بوده است، احتياطا همه اختلافات آن را با (ص) نسخه بدل كرديم.

گاهى رموز و علائم اشكال يعنى حروف (ا ب ج د) در هر دو نسخه غلط بود يعنى نوشته كتاب با علائم اشكال مطابق در نمى‌آمد. اين نوع اغلاط را كه بهيچ وجه تأثيرى در اسلوب انشاء كتاب ندارد خود تصحيح كرديم.

مثلا خطّ (ا ب) و چرخ (ج) و بيرم (د ح) را در صورتى در متن گذارديم كه با تصاوير مطابقت داشت.

اشكال كتاب را كه جمعا ١٤ شكل است با حروف و علائم موافق (ص) رسم كرديم. شكل ١٥ و ١٦ نيز مطابق صفحه الحاقى اين نسخه است.

اشكال (خ) را نيز هر كجا با (ص) اختلاف داشت آورديم تا رساله حاضر