زندگانى ثامن الائمه امام علي بن موسى الرضا(ع) - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٢ - خوى پاك

آنگاه مى‌گفت:

«خداوند عزّ و جل مى‌دانست كه هر انسانى قادر به آزاد كردن بنده نيست، بنابر اين راه بهشت را براى آنان از طريق اطعام قرار داد». [١]

در روز عرفه تمام دارايى خويش را در خراسان بخشيد. فضل بن سهل به او گفت: براستى اين زيان است.

امام عليه السلام فرمود: «بلكه اين استفاده است كارى را كه پاداش و كرم در پى‌دارد، زيان مدان». [٢]

هر گاه چيزى مى‌بخشيد، تلاش مى‌كرد مبادا آبرو و شخصيّت فرد را لكه‌دار كند. داستان زير به ما مى‌آموزد كه چگونه خالصانه صدقات خود را براى خداوند قرار دهيم و از منّت گذاردن و برترى‌جويى در اين باره، پرهيز كنيم.

اليسع بن حمزه روايت كرده است:

«من در مجلس امام رضا نشسته بودم و با او سخن مى‌گفتم. خلق بسيارى گرد او را گرفته بودند و از حلال و حرام مى‌پرسيدند. در اين هنگام مردى بلندبالا و گندمگون وارد شد و گفت:

السلام عليك اى فرزند رسول خدا. مردى هستم از دوستداران تو و پدران و اجدادت عليهم السلام از حج بازمى‌گردم در حالى كه نفقه‌ام را گم كرده‌ام و چيزى ندارم كه حتّى به منزل بروم. پس اگر صلاح بدانى مرا به‌