شعرا نيز در سوگ حضرتش مرثيه‌هايى سروده‌اند كه دل سنگ را از درد آب مى‌كند. همچنين آنان در اشعار خود خائنانى كه امام را با زهر از پاى در آوردند، به رسوايى كشيده‌اند. دعبل در ضمن قصيده معروف خود در اين باره مى‌گويد: [٢]

رعتهم ذئاب من امية وانتحت‌

عليهم دراكا ازمة وسنون‌ [٣]

و عاثت بنوالعباس فى الدين عيثة

تحكم فيه ظالم وظنين‌ [٤]

وسموا رشيدا ليس فيهم لرشده‌

وما ذاك مأمون وذاك امين‌ [٥]

فما قبلت بالرشد منهم رعاية

ولا لولى بالامانة دين‌ [٦]

رئيسهم غاو وطفلاه بعده‌

لهذا رزايا دون ذاك مجون‌ [٧]

الا ايها القبر الغريب محله‌

بطوس عليك الساريات هتون‌ [٨]