گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفت و آب فرات خواست و از آن به كام كودك ماليد و سپس او را به من بازگرداند و گفت: او را بگير كه او بقيّة اللَّه در زمين است. [١]

امام موسى بن جعفر عليه السلام، از همان اوان لقب «رضا» و كنيه «ابوالحسن» را براى اين نوزاد برگزيد. امام بسيار اين كودك را دوست مى‌داشت. مفضل بن عمرو در روايتى در اين باره مى‌گويد:

«نزد حضرت موسى كاظم رفتم. على فرزند آن امام در دامانش نشسته بود و امام او را مى‌بوسيد و زبانش را مى‌مكيد. كودك را بر دوشش مى‌گذارد و در آغوشش مى‌گرفت و مى‌فرمود:

پدرم فدايت! تو چه خوشبويى و چه پاكيزه‌خويى و داراى چه فضل تابان و درخشنده‌اى!

عرض كردم: فدايت شوم! در قلب من نسبت به اين كودك محبّتى افتاده است كه براى هيچ كس جز شما اين محبّت نيست!

پس امام به من فرمود:

«اى مفضل! او در نظر من همچون من در نظر پدرم مى‌باشد. (ذُرِّيَّةً بَعْضُهَا مِن بَعْضٍ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ)».

مفضل گويد: پرسيدم: آيا اين كودك پس از شما صاحب مقام پيشوايى است؟

فرمود: «آرى. هر كه اورا فرمان برد هدايت يافته و آن كه نافرمانى‌اش‌

[١] - بحارالانوار، ج ٤٩، ص ٩.