ناگهان پدرم را ديدم كه در مسجد به حال سجده است. در مسجد جز او كس ديگر نبود. ناله‌اش را مى‌شنيدم كه مى‌گفت: پيراسته‌اى پروردگارا! تو، به حقيقت پروردگار منى. از روى تعبّد و بندگى تو را سجده مى‌كنم.

معبودا! كردار من اندك است پس تو خود آن را برايم دو چندان كن. بار الها! مرا از شكنجه‌ات در روزى كه بندگانت را بر مى‌انگيزى، در امان نگاه دار و بر من نظر كن كه تو البته توبه پذير و مهربانى. [١]

آن‌حضرت بسيار به قرآن عشق مى‌ورزيد و بدان علاقه نشان مى‌داد و تحت تأثير آيات آن قرار مى‌گرفت. ابان بن ميمون قداح گويد: ابو جعفر عليه السلام به من فرمود: قرآن بخوان؟ پرسيدم: از كدام سوره بخوانم؟

فرمود: از سوره نهم (توبه). ابان گويد: آمدم كه حواس خود را بر آن سوره متمركز كنم آن‌حضرت فرمود: از سوره يونس بخوان ابان گويد: اين آيه را خواندم:

(لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا الْحُسْنَى‌ وَزِيَادَةٌ وَلَا يَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَلَا ذِلَّةٌ). [٢]

«براى كسانى كه ايمان آوردند نيكوى و زيادت است و هرگز بر رخسارشان گرد خجالت و ذلّت ننشيند.»

امام با شنيدن اين آيه فرمود: بس است. آنگاه گفت: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: در شگفتم كه چطور وقتى قرآن مى‌خوانم پير نمى‌شوم. [٣]

[١] - حلية الأولياء، ص ٣٠١.

[٢] - سوره يونس، آيه ٢٦.

[٣] - حلية الاولياء، ص ٣٠٣.