علم، امام حق را از مدعيانى كه به ناحق اين مقام را به خود اختصاص مى‌دادند، چه حكام ستمگر و چه علويانى كه بر سر حق ائمه با آنان به نزاع بر مى‌خاستند، متمايز مى‌ساخت.

از همين روست كه در تاريخ اهل بيت عليهم السلام مى بينيم كه آنان چگونه شيعيان خود را به اذن خداوند به نور او و به تأييد ملائكه اللَّه از علم دين و نيز به علم حقايق خفيه مستفيض مى‌كردند.

آنچه در زير نقل مى‌شود، برخى احاديث است كه شناخت ما را به مقام‌امامت بالاعم، و به درجات والاى امام‌باقر بالاخص، افزايش مى‌دهد.

حلبى از امام صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: عدّه‌اى بر پدرم وارد شدند و از او پرسيدند: شاخصه امام چيست؟ آن‌حضرت فرمود: حدّ و شاخصه امام بس بزرگ است. چون بر او داخل شويد حرمتش را پاس داريد و در بزرگداشتش بكوشيد و بدانچه مى‌آورد ايمان آريد، بر اوست كه شما را هدايت كند و در او خصلتى است كه چون بر او وارد شويد هيچ كسى نمى‌تواند به خاطر بزرگى و ابهّت وى خيره بدو بنگرد، زيرا رسول خدا صلى الله عليه و آله چنين بود و امام نيز چنين است. پرسيدند: آيا شيعيانش را مى‌شناسد؟ فرمود: آرى همان ساعت كه آنها را ببيند مى‌شناسد پرسيدند:

پس آيا ما از شيعيان توييم؟ فرمود: آرى، همه شما. پرسيدند: ما را از نشانه‌هاى آن آگاه ساز. فرمود: شما را از نامهايتان و نامهاى پدران و قبيله‌هايتان آگاه كنم؟ گفتند: آگاه فرما. پس پدرم آنان را از نامهايشان و نامهاى پدرانشان و قبايلشان آگاه فرمود. گفتند: درست گفتى، پدرم‌