اگر بگويى نمى‌دانست، كفر ورزيده‌اى. عبداللَّه گفت: مى‌دانست امام فرمود: خداوند او را دوست مى‌داشت چون اطاعتش مى‌كرد يا چون نا فرمانيش مى‌كرد؟ عبداللَّه پاسخ داد: بنابر اين كه اطاعتش مى‌كرد. پس امام باقر به او فرمود: برخيز كه شكست خوردى.

عبداللَّه برخاست در حالى كه مى‌گفت: تا بر شما رشته سپيد از رشته سياه صبح آشكار شود، خداوند خود نيك مى‌داند كه رسالتش را كجا قرار دهد. [١]

٢- قتاده يكى از برجسته‌ترين فقيهان بصره بود، با وجود اين بسيار دوست داشت كه امام باقر را ديدار و با وى مناظره كند. چرا كه مدينه در آن هنگام پايگاه فقه و تفسير و ديگر معارف الهى به شمار مى‌آمد و از همين رو بود كه آوازه علم و دانش امام باقر تا افقهاى دور دست پيچيده بود.

قتاده، نيز به همين خاطر به مدينه آمد و سراغ امام را گرفت و چون با آن‌حضرت رو به رو شد، امام از وى پرسيد: تو فقيه مردم بصره‌اى؟ قتاده گفت: آرى. امام به وى فرمود: واى بر تو اى قتاده. همانا خداوند عزّوجلّ عدّه‌اى را آفريده آنان را بر خلق خويش حجّت قرار داد، پس آنان ستونهاى خداوند بر زمينند و فرمان او را راست مى‌گردانند و بر گزيدگانند در علم او، پيش از خلق آنان را آفريد و آنان سايه‌هاى عرش اويند.

قتاده ديرى خاموش ماند و آنگاه گفت: خداوند حال تو را نكو

[١] - فى رحاب ائمّة اهل البيت، ص ٩.