معاشرت آن‌حضرت با ديگران در نهايت ادب و بزرگوارى بود. به عنوان مثال ابو عبيده از ادب امام باقر عليه السلام به هنگام سفر روايتى نقل كرده و گفته است: من رفيق راه ابو جعفر بودم. ابتدا من سوار مى‌شدم و سپس آن‌حضرت. پس چون هر دو بر پشت مَركب سوار مى‌شديم، سلام مى‌كرد و احوال مى‌پرسيد مانند كسى كه انگار تا اين لحظه دوستش را نديده بود و با من مصافحه مى‌كرد و به هنگام پايين آمدن، پيش از من فرود مى‌آمد و چون هر دو قرار مى‌يافتيم، سلام مى‌داد و احوالپرسى مى‌كرد چنان كه گويى تازه دوستش را ديده است. پس به او عرض كردم: اى فرزند رسول خدا كارى مى‌كنى كه پيشينيان ما چنين نكرده‌اند و اگر حتّى يك بار هم اين كار را بكنند، بسيار است.

امام فرمود: «آيا نمى‌دانى در مصافحه چه چيزى (نهفته) است؟ دو مؤمن كه با يكديگر برخورد مى‌كنند و يكى از آنها با ديگرى مصافحه مى‌كند گناهان آن دو فرو مى‌ريزد چونان كه برگ از درخت مى‌ريزد و خداوند تا زمانى كه آن دو از هم جدا شوند به آن دو مى‌نگرد. [٢]»

در رفتار با مردم نكو كار و عفيف و پاكدامن بود. بدين سان از گناه ديگران تا آنجا كه مى‌توانست چشم مى‌پوشيد و همين بهترين اثر را در دل‌

[١] - حلية الاولياء، ص ٣٠١.

[٢] - همان مأخذ، ص ٢٨٩.